ในใจเฉียวเหมยลี่พลิกไปพลิกมาราวกับมีความคิดนับร้อยพัน
พอประตูบ้านเปิดออก เมิ่งเสียงตงเห็นเฉียวเหมยลี่ก็ไอกระแอม ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุดว่า “สหายเฉียว มารบกวนกลางดึกแล้ว”
เวลานั้นเอง ห้องข้าง ๆ ก็เปิดไฟ หวงอี้ฟางเปิดประตูออกมา พลางสวมเสื้อคลุม เห็นได้ชัดว่าได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแล้วเป็นห่วง จึงออกมาดู
พูดกันตามตรง คนที่มีครอบครัวอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารกลัวที่สุดก็คือการมีคนมาหากลางดึก โดยเฉพาะตอนสามีไม่อยู่บ้าน เพราะกลัวว่าจะได้ยินข่าวร้าย
“ฉันได้ยินเสียงเคาะประตูบ้านข้าง ๆ ก็เลยรีบออกมาดู รองผู้บัญชาการกองพลเมิ่ง พาคุณภรรยามาหากันดึกดื่นแบบนี้ ทำเอาตกใจหมดเลยค่ะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”
เมิ่งเสียงตงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าการกระทำของตัวเองชวนให้คนตกใจจริง ๆ จึงรีบพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่เรื่องร้ายอะไร รองผู้บังคับกองพันเซียวสบายดี”
“รับรองนะคะ”
ด้วยความร้อนใจ เฉียวเหมยลี่ไม่สนแล้วว่าอีกฝ่ายมีตำแหน่งอะไร จึงถามออกไปทันที
“พอได้แล้วน่า” หลัวเจียอวี้อดพูดขึ้นไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะสามีบอกว่าดึกมากแล้ว ผู้ชายอย่างเขาจะไปหาผู้หญิงตามลำพังไม่เหมาะสม จึงให้เธอมาด้วย เธอคงไม่ยอมมาเจอเฉียวเหมยลี่หรอก
ทุกครั้งที่เห็นเฉียวเหมยลี่ เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่
ต่อหน้าคนนอก เมิ่งเสียงตงยังพอไว้หน้าเธออยู่บ้าง ไม่ได้ดุภรรยาต่อหน้า แต่ก็เหลือบมองเธอเงียบ ๆ แวบหนึ่ง
ถึงอย่างนั้นหลัวเจียอวี้ก็ยังไม่ค่อยพอใจ “พอแล้ว ๆ ฉันพูดเองก็ได้”