“ซุนซือเถียน หุบปากเดี๋ยวนี้!”
พูดตามตรง เฟิงชิงเองก็ไม่ชอบท่าทีพูดจาไม่รู้กาลเทศะของทหารหญิงใต้บังคับบัญชาเอาเสียเลย
ไม่ดูบ้างว่านี่เป็นสถานการณ์แบบไหน อยู่ ๆ ก็พูดแทรก ไม่รู้จักเด็กจักผู้ใหญ่
แม้จะไม่เต็มใจ แต่เมื่อถูกผู้บังคับกองพันเฟิงตำหนิต่อหน้าทุกคน ซุนซือเถียนก็ทำได้แค่หุบปาก
เฟิงชิงไม่สนใจเธออีก เดินตรงเข้ามาขวางเฉียวเหมยลี่ไว้ “สหาย อย่าโกรธเลย ฉันอบรมเธอไปแล้ว วันนี้สถานการณ์เร่งด่วนจริง ๆ ถ้าคุณเล่นออร์แกนเป็น ก็ช่วยพวกเราหน่อยเถอะ”
เมิ่งเสียงตงก็ช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้าง ๆ ด้วย
เฉียวเหมยลี่รู้จักถอยเมื่อถึงเวลา อย่างไรทั้งสองคนก็เป็นผู้บังคับบัญชา
“ในเมื่อหัวหน้าพูดแล้ว ฉันจะลองดูก็แล้วกัน”
เฟิงชิงถอนหายใจโล่งอก รีบถามต่อ “คุณชื่ออะไร เล่นเพลงอะไรเป็นบ้าง”
เฉียวเหมยลี่แนะนำตัวเอง พอได้ยินว่าเธอแต่งงานแล้ว แถมยังมีลูกชายอายุ 4 ขวบ เฟิงชิงก็เผยสีหน้าเสียดาย ถ้าไม่อย่างนั้น ด้วยรูปร่างหน้าตาของเธอ หากได้เข้าคณะศิลปะกองทัพคงจะดีไม่น้อย พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่า ด้วยคุณสมบัติแบบเธอ ต่อให้แต่งงานแล้วก็ไม่เป็นอุปสรรคที่จะได้เป็นดาวเด่นของคณะศิลปะกองทัพ
ทั้งหน้าตาและรูปร่างโดดเด่นเกินไปจริง ๆ
ส่วนเพลงที่เล่นเป็นนั้น เฉียวเหมยลี่คิดว่าไม่พูดเสียยังจะดีกว่า เพราะเห็นได้ชัดว่ามันไม่เข้ากับยุคสมัยนี้
“เอาอย่างนี้ไหม ลองดูโน้ตเพลงก่อน?”
พอได้ยินอย่างนั้น ซุนซือเถียนก็ได้ใจขึ้นมาอีก เธอไม่กล้าพึมพำเสียงดังแล้ว จึงแอบสะกิดกู้เสี่ยวเหวินที่อยู่ข้าง ๆ “ฉันว่าเธอเล่นไม่เป็นหรอก”
กู้เสี่ยวเหวินมองเฉียวเหมยลี่ สัญชาตญาณบอกให้เธอเชื่อว่าเฉียวเหมยลี่เล่นเป็น “ฉันว่าเธอเล่นเป็นนะ”
“นี่ เธอเป็นอะไรของเธอกันแน่ ทุกคนเอาเธอไปเปรียบกับเฉียวเหมยลี่ บอกว่าเธอสวยสู้เขาไม่ได้ แล้วทำไมเธอไม่โกรธสักนิด”