หลังตื่นนอน เฉียวเหมยลี่ก็ล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นเลือกเสื้อผ้าอย่างพิถีพิถันอยู่พักหนึ่ง ปกติอยู่บ้านเธอไม่ค่อยใส่ใจเรื่องแต่งตัว เสื้อผ้าที่สวมก็เป็นแบบเรียบ ๆ ตามคนทั่วไป แต่โอกาสที่จะได้ออกไปข้างนอกกับเซียวเหิงนั้นหาได้ยาก
เซียวเหิงรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลา พอสวมเครื่องแบบทหารก็ยิ่งดูสง่าจนชวนตะลึง ถ้าเธอแต่งตัวโทรม ๆ คงดูไม่เข้ากันเลย
เธอจึงหยิบเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์สีเทาออกมาจากตู้ ด้านในสวมเสื้อไหมพรมสีโทนเดียวกัน ส่วนกางเกงเป็นกางเกงขายาวสีดำธรรมดา ทรงกระบอกตรง รองเท้าหนังหนึ่งคู่ แม้จะดูไม่สดใสมีชีวิตชีวาเท่าวัยรุ่น แต่ก็ขับให้เธอดูมีภูมิฐาน อ่อนโยนและสง่างามเป็นพิเศษ
เฉียวเหมยลี่ลองยืนส่องกระจกดูแล้วก็พอใจไม่น้อย
เธอถือกระเป๋าหนังเดินออกจากห้อง มาหยุดตรงหน้าเซียวเหิงแล้วถามว่า “เป็นยังไงบ้าง ฉันสวยไหม”
เซียวเหิงเข็นจักรยานออกไปรอที่นอกลานบ้านแล้ว พอได้ยินเสียงเธอก็หันมามองทางในบ้าน แววตาพลันสว่างวาบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ปกติเฉียวเหมยลี่ไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ แต่กลับมีความงามบริสุทธิ์ราวดอกบัวพ้นน้ำ ครั้นแต่งองค์ทรงเครื่องแล้วก็ยิ่งดูประณีตและเฉลียวฉลาด
“สวยมาก”
เฉียวเหมยลี่ย่อตัวเล็กน้อย “ขอบคุณที่ชม งั้นเราไปกันเถอะ”
เซียวเหิงบอกว่าไม่ต้องรีบ เพราะช่วงนี้อากาศหนาวแล้ว เขาจึงหุ้มเบาะนั่งด้านหลังจักรยานด้วยเบาะรองนั่งบุฝ้ายอีกชั้น จากนั้นให้เฉียวเหมยลี่กินมื้อเช้าก่อน
เฉียวเหมยลี่หิวจริง ๆ เมื่อคืนใช้เรี่ยวแรงไปมาก ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว เซียวเหิงต้มโจ๊กข้าวฟ่างให้เธอ อุ่นไว้บนเตา จะกินเมื่อไรก็ได้