อากาศหนาวลงเรื่อย ๆ หลังเช็ดตัวลวก ๆ แล้ว เฉียวเหมยลี่ก็กลับเข้าห้องไปก่อน ส่วนเซียวเหิงยังอยู่ในห้องด้านเหนือเพื่อจัดการเก็บกวาด แล้วก็อาบน้ำด้วย
พอกลับมานอนบนเตียง เฉียวเหมยลี่ก็ยังข่มตาไม่หลับ เมื่อครู่เร่าร้อนถึงเพียงนั้น ร่างกายของเธอถึงกับเมื่อยล้า ต้องยอมรับว่าเรื่องนี้ทำให้เธอได้เห็นความแข็งแกร่งของร่างกายในฐานะทหารของเซียวเหิงจริง ๆ เขาเก่งกาจไม่เบา
เธอดึงผ้าห่มมาคลุมตัว พลิกกายไปมาบนเตียง หลังอารมณ์ค่อย ๆ สงบลง จู่ ๆ ก็เลื่อนผ้าห่มลงแล้วลืมตามองคานห้อง
ไม่ถูกต้อง เซียวเหิงดูผิดปกติไปหมด
แม้เขาจะเป็นคนพูดน้อย แต่ก็ไม่ค่อยมีครั้งไหนที่เงียบขรึมขนาดนี้ ไม่ใช่แค่เงียบเท่านั้น ตอนทำเรื่องอย่างว่าเมื่อครู่ เขายังดูเหมือนมีอารมณ์ส่วนตัวบางอย่างปะปนอยู่ จนทำให้เธอรู้สึกว่าเขาบ้าคลั่งเหลือเกิน
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตอนนี้เรียกได้ว่ามั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ อีกทั้งวงสังคมของเธอก็เรียบง่ายและสะอาดสะอ้าน คนเดียวที่พอจะมีเรื่องให้ข้องเกี่ยวด้วยอยู่บ้างก็คือจูฮุย แต่จูฮุยกลับนครหลวงไปแล้ว
พูดอีกอย่างคือ ทางฝั่งเธอไม่มีปัญหาอะไร ถ้าอย่างนั้นปัญหาก็คงอยู่ที่เซียวเหิงเอง
ไม่นานเซียวเหิงก็เทน้ำทิ้งแล้วกลับเข้าห้องมา ดูเหมือนเขาจะไม่กลัวหนาวเลยสักนิด บางทีอาจอาบน้ำเย็นมาเสียด้วยซ้ำ ร่างกายจึงแผ่ไอเย็นออกมา พอเขาล้มตัวลงใต้ผ้าห่ม เฉียวเหมยลี่ก็เย็นจนอยากขยับหนีไปอีกด้าน
แต่เมื่อนึกถึงข้อสงสัยในใจ พอผ้าห่มเริ่มอุ่นขึ้น เธอก็ยังเอียงศีรษะพิงไหล่เซียวเหิง
เซียวเหิงโอบไหล่เธอไว้ตามจังหวะ แล้วให้ศีรษะเธอซบอยู่ตรงซอกคอของเขา