ในเวลาเดียวกัน
อีกฟากหนึ่ง
ภายในอาคารหลังหนึ่งในย่านห้องเช่า
ภายในห้องนอนของหญิงสาวห้องนั้น
เสียงแป้นพิมพ์ดังรัวหยุดลง
ตั้งแต่ถูกเจ้าหน้าที่สืบสวนของสถานีตำรวจมาพาตัวไป
จนถึงทุกสิ่งที่ประสบในสถานกักกัน
ต่อด้วยการถูกย้ายไปยังเรือนจำระหว่างพิจารณาคดี
รวมถึงวิธีหลบหนีออกจากเรือนจำนั้น
เฉินหมู่เขียนบรรยายออกมาด้วยเนื้อหากว่า 7,000 ตัวอักษร ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงเศษ
เมื่อรู้ว่าเวลาที่เหลือมีไม่มาก
เฉินหมู่ไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว รีบเข้าสู่เว็บไซต์แพลตฟอร์มเผยแพร่นิยาย
ขณะที่กำลังกังวลว่านิยายของตนจะถูกถอดออกจากระบบเพราะเกี่ยวข้องกับคดีฆ่ายกครัวหรือไม่ บัญชีนักเขียนจะถูกระงับไปด้วยหรือเปล่า
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ
เขากลับเข้าสู่ระบบได้อย่างราบรื่นอย่างยิ่ง!
เห็นดังนั้น
เขาไม่มีเวลาคิดอะไรให้มาก รีบนำเอกสารที่คัดลอกไว้ไปวางลงในระบบ
แล้วกดเผยแพร่!
ผลงานที่ขาดตอนเกือบสองเดือนกลับมาอัปเดตอีกครั้ง!
【ติ๊ง—】
【ภารกิจหลักอัปเดตสำเร็จ—ได้รับคะแนน 10 คะแนน】
เสียงแจ้งเตือนสั้น ๆ จากระบบดังขึ้นในหัวอย่างฉับพลัน
หือ?
รางวัลคะแนนงั้นเหรอ?
เสียงแจ้งเตือนที่โผล่มาอย่างกะทันหันทำให้เฉินหมู่งุนงงไปชั่วขณะ
แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะวอกแวกมาคิดเรื่องนี้
หลังลบร่องรอยการเข้าสู่ระบบในคอมพิวเตอร์ แล้วคืนหน้าจอให้กลับเป็นเหมือนเดิม
เขาก็รีบออกไปทันที
ก่อนจากไปยังหยิบร่มคันหนึ่งในห้องติดมือไปด้วย
แต่ทันทีที่ลงมาถึงทางออกชั้นหนึ่ง
ตำรวจหนุ่มสองนายในชุดกันฝนก็เดินสวนเข้ามาพอดี
บางทีอาจเป็นเพราะรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
แม้ชาติที่แล้วเฉินหมู่จะเป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญาก็ตาม
ชั่วขณะนั้นหัวใจของเขาก็อดกระตุกวูบไม่ได้
“ขอรบกวนหน่อยครับ เคยเห็นคนนี้ไหม?”
ใต้ชายคาทางเข้าออก
ตำรวจนายหนึ่งกวาดตามองเฉินหมู่ที่ปลอมตัวอยู่ ก่อนจะหยิบรูปถ่ายออกมา
คนในรูปคือเฉินหมู่อย่างชัดเจน!
“นั่น... นั่นไม่ใช่ผู้ต้องหาที่ถูกออกหมายจับเหรอครับ!” เฉินหมู่แสร้งทำเป็นตกใจ
จากนั้นก็รีบพูดต่อว่า “มะ...ไม่เคยเห็นครับ ถ้าเห็นผมก็คงรีบแจ้งตำรวจทันทีแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
ตำรวจทั้งสองนายก็ไม่ได้สงสัยอะไรนัก
พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เข้าออกก็ระวังกันหน่อยนะครับ ถ้าเห็นเบาะแสของคนนี้ ให้รีบแจ้งตำรวจทันที!”
“ครับ ๆ เข้าใจแล้ว เรื่องนี้ไม่ต้องกำชับหรอกครับ การปราบปรามอาชญากรเป็นหน้าที่ของทุกคน การช่วยตำรวจขจัดภัยก็เป็นหน้าที่ที่พลเมืองทุกคนพึงกระทำ!” เฉินหมู่ตอบ
“เอาละ ไปทำธุระเถอะครับ!”
ตำรวจทั้งสองยิ้มบาง ๆ
จากนั้นก็เดินอ้อมเฉินหมู่ มุ่งหน้าเข้าไปในบันได
“เฮ้อ—”
เฉินหมู่ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมายาว ๆ
เขากางร่ม เดินเร็วฝ่าสายฝนและลมแรงมุ่งไปยังถนนฝั่งตรงข้าม
ภายในบันไดของอาคารห้องเช่าที่อยู่ด้านหลัง
ทันใดนั้น—
ตำรวจนายหนึ่งในสองคนที่ก่อนหน้านี้เรียกเฉินหมู่ไว้ซักถามก็หยุดชะงักกะทันหัน
“ไม่ถูกต้อง!”
“อะไรไม่ถูกต้อง?” ตำรวจอีกนายรีบถาม
“ผู้ชายคนนั้นเมื่อกี้!”
“ทำไม?”
“กลางวันแสก ๆ ที่ฝนลมแรง ผู้ชายคนหนึ่งแต่งหน้าเต็มหน้า แถมเสื้อผ้าที่ใส่ก็เห็นชัดว่าตัวเล็กเกินไป นี่มันปกติตรงไหน? อีกอย่าง คนทั่วไปพอได้ยินว่ามีผู้ต้องหาที่ถูกออกหมายจับ แถมยังเป็นคนที่ทั้งเมืองกำลังตามล่า จะมีสักกี่คนที่ยังทำตัวสงบนิ่งได้ขนาดนั้น? ถึงกับพูดว่าการช่วยตำรวจขจัดภัยเป็นหน้าที่ของพลเมืองทุกคนอีก!” ตำรวจนายนั้นพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“บ้าเอ๊ย!”
วินาทีถัดมา
ตำรวจทั้งสองรีบหันหลัง วิ่งย้อนลงไป
แต่ด้านนอกกลับว่างเปล่าไปนานแล้ว
“เอายังไงดี? ต้องรายงานข้างบนไหม?” ตำรวจนายหนึ่งกลืนน้ำลายพลางมองเพื่อนร่วมงาน
“เขาไม่เหมือนผู้ต้องหาที่อยู่ในรูป น่าจะไม่ใช่คนที่ถูกออกหมายจับ ต่อให้แต่งหน้าแค่ไหนก็เปลี่ยนหน้าตาไปเลยไม่ได้หรอก ใช่แล้ว เป็นไปไม่ได้!” ตำรวจอีกนายส่ายหน้าพลางกลืนน้ำลายติด ๆ กัน
แต่ดูจากถ้อยคำและน้ำเสียงแล้ว ก็เห็นได้ไม่ยากว่านี่ฟังดูเหมือนเขากำลังปลอบใจตัวเองอยู่
เพราะชายคนนั้นเมื่อครู่มีพิรุธมากเกินไป
....
บนโลกออนไลน์
เว็บไซต์นิยายซีหงซื่อ
นิยายเล่มนั้นเคยโด่งดังทั่วแพลตฟอร์ม มีนักอ่านนับล้านติดตาม แต่ต่อมากลับถูกถอดออกด้วยเหตุผลพิเศษ และจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปเกือบสองเดือนแล้ว จู่ ๆ นิยายก็กลับมาปรากฏบนชั้นหนังสือของนักอ่านอีกครั้ง
เมื่อนักอ่านนับไม่ถ้วนกดเข้าไปด้วยความตื่นตะลึง
ชั่วพริบตาเดียว
ทุกคนก็ฮือฮาขึ้นมา!
“เชี่ย! นักเขียนแหกคุกออกมาแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่ว่านักเขียนหมกมุ่นกับการเขียนนิยายจนก่อคดีฆ่ายกครัวในชีวิตจริง เหมือนกับในนิยายเป๊ะ ๆ แล้วโดนจับไปแล้วเหรอ?”
“ให้ตายสิ นี่อัปเดตเรื่องชีวิตหลบหนีหลังแหกคุกเหรอวะ?”
“เว็บไซต์ซีหงซื่อบ้าไปแล้วหรือไง หนังสือแบบนี้ยังกล้าเอามาลงอีกเหรอ? แถมยังให้อัปเดตต่อด้วย?”
“สุดยอดชะมัด ผู้ต้องหาหนีคุกแล้วอัปเดตชีวิตหลบหนีผ่านการบรรยาย นี่เป็นกรณีแรกของโลกเลยมั้ง!”
“ยังไม่ต้องพูดว่าเขาถูกใส่ร้ายหรือเปล่า เห็น ๆ อยู่ว่านี่กำลังท้าทายระบบตำรวจทั้งระบบ แถมยังท้าทายสถานีตำรวจเมืองหยางเชิงกันโต้ง ๆ!”
“ถ้าเรื่องที่หนีออกจากเรือนจำระหว่างพิจารณาคดีไม่ใช่เรื่องแต่ง นี่ก็เรียกได้ว่าเป็นการแหกคุกระดับตำราเลยนะ!”
“ซ้อมทรมานให้รับสารภาพ? บังคับให้รับสารภาพด้วยการลงไม้ลงมือ? เกินไปหน่อยแล้วมั้ง นี่มันยุคไหนแล้ว!”
“พี่ชายข้างบน ฮะ ๆ... พี่นี่ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!”
“.....”
ความคิดเห็นรายย่อหน้า 99+
ความคิดเห็นรายตอน 99+
รีวิวหนังสือ 99+
หลังจากนิยายเรื่อง 《ผมไม่ใช่อาชญากรจริง ๆ》 ซึ่งหยุดอัปเดตและถูกถอดออกไปนานถึงสองเดือนกลับมาอัปเดตอีกครั้ง
ก็จุดกระแสให้ผู้อ่านนับไม่ถ้วนแห่เข้าไปอ่านราวไฟลามทุ่งทันที
ทั้งเว็บบอร์ดเกี่ยวกับนิยาย โซเชียลมีเดีย และช่องทางต่าง ๆ...
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องแพร่กระจายไปทั่วราวกับทุกแห่งคลุ้มคลั่งขึ้นมาพร้อมกัน
สถานีตำรวจเมืองหยางเชิง
กองสืบสวน
“อะไรนะ!!!”
หลังจากเจ้าหน้าที่สืบสวนคนหนึ่งฟังโทรศัพท์จบ
สีหน้าซีดเผือด เขากระเด้งลุกจากเก้าอี้ทำงานแล้วตะโกนด้วยความตกใจ
“เกิดอะไรขึ้น?”
โจวซวิน หัวหน้าชุดสืบสวนซึ่งเพิ่งรับสำนวนคดีฆ่ายกครัว “คดี 6·21” มา กำลังจะเปิดแฟ้ม แต่กลับชะงักมือ
เขาหันไปมองด้วยความรู้สึกไม่สบายใจที่ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“หัวหน้าโจว... นิยายเรื่อง 《ผมไม่ใช่อาชญากรจริง ๆ》 กลับมาอัปเดตแล้วครับ!”
เจ้าหน้าที่สืบสวนที่เพิ่งรับโทรศัพท์พูดเสียงสั่น
“อะไรนะ?”
โจวซวินยังไม่ทันตอบ
เจ้าหน้าที่สืบสวนคนอื่น ๆ ก็ส่งเสียงร้องด้วยความตกตะลึงจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
ไม่มีเหตุผลอื่น
ผู้เขียน 《ผมไม่ใช่อาชญากรจริง ๆ》 คือเฉินหมู่ ผู้ก่อคดีฆ่ายกครัว “คดี 6·21” นามปากกาของเขาคือเฉินมู่!
แต่หลังเกิดคดีฆ่ายกครัว “คดี 6·21” เมื่อเกือบสองเดือนก่อน เฉินหมู่ก็ถูกจับกุม และเพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบ นิยายเรื่องนั้นจึงถูกถอดออกจากเครือข่ายทั้งหมด รวมถึงบัญชีนักเขียนของเฉินหมู่ก็ถูกระงับไปด้วย
แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาอัปเดตได้อีก?
“นิยายเรื่องนั้นไม่ใช่ถูกถอดออกไปแล้วเหรอครับ? บัญชีนักเขียนก็ถูกระงับไปด้วยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาอัปเดตอีกล่ะ?” เจ้าหน้าที่สืบสวนคนหนึ่งถามอย่างตกใจ
“ใช่ แต่ตอนนี้ข้อเท็จจริงคือ 《ผมไม่ใช่อาชญากรจริง ๆ》 กลับมาปรากฏบนเว็บไซต์นิยายซีหงซื่อแล้ว ไม่เพียงเท่านั้น ได้ยินว่าตอนที่อัปเดตยังเล่าถึงเรื่องที่ตัวเอกถูกเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจพาตัวไปหลังเกิด ‘คดีฆ่ายกครัว 6·21’ รวมถึงประสบการณ์ต่าง ๆ และขั้นตอนทั้งหมดว่าเขาหนีออกจากเรือนจำระหว่างพิจารณาคดีได้อย่างไร!”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น
ขนอ่อนบนตัวทุกคนในกองสืบสวนก็ลุกชันขึ้นมาทันที!
พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ—