กู้เฉิงเจ๋อเลี้ยงดูอนุภรรยาอยู่ข้างนอก ในฐานะภรรยาเอก หากนางทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง นางก็คงไม่ชื่อเซียวเฟิ่งเซียว!
แต่ตอนนี้กู้เฉิงเจ๋อถูกขังอยู่ใต้เตียง หากถูกลากออกมาแบบนั้น ต่างฝ่ายต่างก็เสียหน้า
จวนโหวผู้ทรงเกียรติ จะมาขายหน้าไม่ได้
อีกอย่าง ผู้ชายแอบนอกใจ สุดท้ายก็ไม่ใช่ความผิดร้ายแรงอะไร หากนางเอาแต่ก่อเรื่องไม่จบสิ้น กลับจะถูกใส่ชื่อว่าขี้หึงหวงเป็นบ้าได้ง่ายๆ
แทนที่จะเป็นเช่นนั้น สู้ถือโอกาสข่มขวัญและลงโทษ ให้กู้เฉิงเจ๋อรู้ถึงฤทธิ์เดชของนาง เพื่อที่ต่อไปเขาจะได้ไม่กล้าทำผิดอีก
“เร็วๆ เข้า ฉันยังมีงานกองพะเนินในจวนอีก”
เซียวเฟิ่งเซียวเร่งเสียงเย็น รอยยิ้มหยันเกาะอยู่บนใบหน้า
กู้เฉิงเจ๋อไม่ใช่ซ่อนอยู่ใต้เตียงงั้นรึ เซียวเฟิ่งเซียวก็จะให้เขาได้ดูดีๆ ว่าอนุภรรยาของเขาถูกทาสนักขี่ต่ำช้าเหยียบย่ำอย่างไร!
“นายน้อย ท่านแค่หลับตาก็พอ”
ชุ่ยหนงเอ่ยเสียงสะอื้น ปลายนิ้วเรียวงามทั้งสิบค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าของเฉินฉือออก
ในใจนางรู้ดี วันนี้หากผ่านด่านนี้ไปไม่ได้ กู้เฉิงเจ๋ออย่างมากก็แค่ถูกตำหนิไม่กี่คำ แต่นางเกรงว่าคงถูกฮูหยินรองเจ๋อคนนี้ตีตาย เมื่อถึงตอนนั้นกู้เฉิงเจ๋อก็คงไม่ปกป้องนางแม้แต่ครึ่งคำ
แม้จะอัดอั้นทนรับความอัปยศ แต่เพื่อเอาชีวิตรอด นางก็จำต้องยอมมอบกายให้กับทาสขี่ม้าคนหนึ่ง
……
“พอกันที สกปรกตาฉัน!”
หนึ่งก้านธูปผ่านไป เซียวเฟิ่งเซียวแค่นเสียงเย็นชา ยกมือขึ้นโบกให้หยุด
ดูแล้วนางรู้สึกขยะแขยง
เซียวเฟิ่งเซียวหันมามองเฉินฉือ พลางยิ้มเย็นเยือกอีกครั้ง
“ถือเสียว่าเป็นของชดเชยที่ฉันมารบกวนแบบเสียมารยาท สองเดือนหลังจากนี้ อนุญาตให้เจ้าลาหยุดครึ่งวันทุกวัน เพื่อมาเคล้าคลอกับคนรักของเจ้า”
“สองเดือน? ทุกวันต้องมา...”
“ข้าจะส่งคนมาตรวจตราแบบไม่ตามเวลา หากวันไหนเจ้าไม่มา ระวังหนังของเจ้า!”
เซียวเฟิ่งเซียวสีหน้าเย็นชะงัด เอ่ยสั่งลูกมือต่อ
“พวกเจ้าไป แจ้งข่าวให้ข้าทุกบ้านทุกเรือน บอกว่าหญิงคนนี้มีชู้กับทาสขี่ม้าในจวนของเรา ครัวเรือนในตรอกซอยใกล้เคียงนี้ ห้ามตกหล่นแม้แต่หลังเดียว!”
พูดจบ เซียวเฟิ่งเซียวก็ลุกขึ้นเดินจากไปทันที
เหล่านางรับใช้และยายพวกนี้รีบตามไปติดๆ ยายแก่หลายคนก่อนไปยังจ้องมองอีกหลายตาแรงๆ
เซียวเฟิ่งเซียวกับพวกมาอย่างเร่งด่วน ไปก็รวดเร็ว เพียงชั่วครู่เดียว ภายนอกก็ไม่ได้ยินเสียงแล้ว คงไปไกลแล้ว
“อึดอัดแทบตายฉัน”
พร้อมเสียงฮึดฮัด กู้เฉิงเจ๋อจึงคลานออกจากใต้เตียงอย่างทุลักทุเล
ยืดตัวตรง ยืดเส้นยืดสาย มองบนเตียงที่เฉินฉือลุกนั่ง กำลังสวมเสื้อผ้าลนลาน แววตาฉายความอิจฉา
ต่อจากนั้นก็โมโหขึ้นมาอีก ไอ้ทาสชาติหมา ให้มันเล่นละคร แต่มันดันเล่นจริง!
“นายรองโปรดอภัย! นายรองโปรดออมชีวิต! เป็นเพราะฮูหยินรองข่มขู่จริงๆ กระผมจำต้องยอม!”
เฉินฉือสวมเสื้อชั้นในเรียบๆ แล้วรีบขอชีวิต
“ไอ้ทาสชาติหมา! ข้า...ฮ่า ข้าจะโทษเจ้าทำไม”
กู้เฉิงเจ๋อเพิ่งตั้งท่าจะตี กลับหยุดมือกะทันหัน เหมือนนึกอะไรได้ จึงยิ้มแล้วพูด
“วันนี้ต้องขอบใจเจ้าที่หัวไวปากคม เลยปัดป้องหญิงขี้หึงนั่นไปได้ ช่วยเจ้านายอย่างข้าไว้ได้ เรียกได้ว่ามีทั้งปัญญาและความกล้า! ข้าไม่เพียงไม่ลงโทษเจ้า แต่ยังจะให้รางวัลเจ้าด้วย”
“ให้รางวัลกระผม? กระผมไม่กล้า”
เฉินฉือชะงักไป ก่อนได้สติกลับมา ก็หวาดหวั่นอีกครั้ง
กู้เฉิงเจ๋อไม่ฆ่าเขา เขาก็ต้องรีบไปจุดธูปไหว้พระแล้ว จะกล้าไขว่คว้าหารางวัลได้อย่างไร
“ข้าผู้เป็นนายรองทำคุณโทษให้ผลชัดเจนเสมอ มีอะไรน่ากลัว”
กู้เฉิงเจ๋อแค่นเสียงเบา ล้วงเศษเงินก้อนหนึ่งออกมาจากถุงเงิน โยนลงตรงหน้าเฉินฉือ
เฉินฉือลองเชิงหยิบขึ้นมา แล้วรีบขอบคุณสำหรับรางวัล
ก้อนเงินนี้ต้องหนักกว่าสองตำลึง พอๆ กับค่าแรงรายเดือนของเขาทั้งปี! มิน่าทุกคนถึงแย่งชิงรับใช้ใกล้ชิดนาย
“นี่มันอะไรกัน นายท่านข้ายังจะให้รางวัลเจ้าที่ใหญ่กว่านี้อีก”
กู้เฉิงเจ๋อพูดพลางโบกมือให้ชุ่ยหนง
“เจ้าออกไปก่อน”
“...เจ้าค่ะ”
ชุ่ยหนงรับคำ หยิบเสื้อผ้า ก้มหน้าออกไป
กู้เฉิงเจ๋อนั่งลงบนเก้าอี้ที่เซียวเฟิ่งเซียวนั่งเมื่อครู่ เฉินฉือรีบลงจากเตียง สวมเสื้อผ้าที่เหลือ น้อมกายยืนตรง
“ฮูหยินรองสวยหรือไม่”
“สวย”
เฉินฉือหลุดปาก ก่อนรู้ตัวว่าพลั้งปาก จึงรีบกล่าวต่อ
“ฮูหยินรองเปรียบดั่งเทพธิดาลงมาจากสวรรค์ กระผมเคารพฮูหยินรองเยี่ยงเทพ”
“เจ้านี่หัวไวจริงๆ แล้วก็ปากคอใช้ได้”
กู้เฉิงเจ๋อพยักหน้า มองเฉินฉือด้วยรอยยิ้มกว้างขึ้น เอ่ยตรงๆ
“อีกสักพัก ข้าจะหาเรื่องหาเหตุ ย้ายเจ้าเข้ามาทำงานในเรือนของข้า”
“...ขอบพระคุณนายรองที่เลี้ยงดู!”
เฉินฉือตะลึงไปชั่วขณะ แล้วรีบขอบพระคุณอีกครั้ง
คนรับใช้จวนจิ้งอันโหวแบ่งเป็นสี่ระดับ ทาสขี่ม้าต่ำต้อย อยู่อันดับต่ำสุด หากย้ายเข้าไปในเรือนของกู้เฉิงเจ๋อ อย่างน้อยก็ระดับสาม
ไม่เพียงระดับตำแหน่งสูงขึ้น ค่าแรงรายเดือนเพิ่มขึ้น แถมยังเป็นคนของกู้เฉิงเจ๋อแล้ว คนอื่นๆ มองหน้าเจ้านาย ก็จะให้เกียรติเพิ่มขึ้นอีกสองส่วน
“อย่างไรก็ตาม ข้าไม่ได้ย้ายเจ้ามาอย่างไร้เหตุผล”
กู้เฉิงเจ๋อมองเฉินฉือ กดเสียงต่ำลง
“หลังจากเจ้าเข้ามา เจ้าต้องทำงานหนึ่งให้ข้าสำเร็จ!”
“นายรองมีคำสั่ง ให้ขึ้นเขาลงทะเล กระผมก็จะทุ่มเททำอย่างที่สุด”
“ไม่ต้องให้เจ้าขึ้นเขาลงทะเล แค่ให้เจ้าไปนอนกับผู้หญิงคนหนึ่ง!”
“นอน...”
เฉินฉือเบิกตากว้าง ตะลึงคาที่ไปชั่วขณะ
นี่มันงานอะไร!
“เจ้าฟังให้ดี!”
กู้เฉิงเจ๋อตวาดเบา ใบหน้าพลันเครียดขรึม
“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะใช้วิธีอะไร หลังจากเจ้าเข้ามา เจ้าต้องจัดการเซียวเฟิ่งเซียวให้ได้!”
“เซียวเฟิ่งเซียว...”
ชื่อนี้เหมือนเคยได้ยิน เฉินฉือครุ่นคิด ก่อนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่ชื่อของฮูหยินรองหรอกหรือ!
มองกู้เฉิงเจ๋ออีกครั้ง เฉินฉือตัวสั่นสะท้าน แล้วคุกเข่าลงทันที
“กระผมไม่กล้า! นายรองโปรดออมชีวิต!”
“เจ้าต้องกล้า! หากเจ้าไม่กล้า วันนี้ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”
กู้เฉิงเจ๋อแค่นเสียงเย็น ฝ่ามือออกแรงเล็กน้อย เสียงดังกร๊อบ ที่วางแขนของเก้าอี้ไม้จริงถูกหักออกมาชิ้นหนึ่งทันที
เฉินฉือสั่นสะท้านอีกครา มองกู้เฉิงเจ๋ออย่างหวาดระแวง
นี่เขาพูดจริงหรือ?
แต่กู้เฉิงเจ๋อจะให้คนไปนอนกับภรรยาตนเองได้อย่างไรกัน!
ได้ยินว่าคนที่มีอำนาจวาสนามากเท่าไหร่ ยิ่งมีรสนิยมแปลกๆ มากเท่านั้น แต่นี่มันก็แปลกเกินไปแล้ว
มือเล่นพลิกท่อนไม้ที่หักออกมา มองเฉินฉือที่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น กู้เฉิงเจ๋อแสยะยิ้มที่มุมปาก
ด้วยทุนทรัพย์เช่นนี้ เขาไม่เชื่อว่าเซียวเฟิ่งเซียวจะไม่หวั่นไหว!
เมื่อถึงตอนนั้นจับจุดอ่อนของเซียวเฟิ่งเซียวไว้ได้ จะไม่ให้เขาบีบนวดตามใจหรือ? ถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่ทรัพย์สินเหล่านั้นเลย แม้แต่จะให้เซียวเฟิ่งเซียวทำเรื่องนั้น ก็เกรงว่านางจะไม่กล้าขัด!
“เจ้าแค่ฟังคำสั่งข้าพอ เมื่อทำงานนี้สำเร็จแล้ว ข้าจะคืนสัญญาขายตัวให้เจ้า”
“สัญญาขายตัว...”
เฉินฉือเงยหน้ามองกู้เฉิงเจ๋อ แววตาอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว
เมื่อแรกเพื่อขายได้เงินมากขึ้น มารดาทำสัญญาถาวร ต่อให้พี่ชายสอบขุนนางติด ฟื้นฟูกำลังครอบครัวได้ ก็ไม่อาจไถ่เขากลับ
เว้นแต่เจ้านายจะเป็นฝ่ายปล่อยเขาไปเอง เขาจึงจะหลุดพ้นจากทะเบียนทาส คืนสู่อิสรภาพ!
“แต่หากไม่สำเร็จ หึหึ เจ้ารู้เรื่องนี้แล้ว ข้าย่อมไว้ชีวิตเจ้าไม่ได้”
ใช้ทั้งพระเดชและพระคุณ กู้เฉิงเจ๋อยิ้มมุมปาก แล้วตะโกนสั่งเบาๆ ออกไปด้านนอก
“เข้ามา”
ชุ่ยหนงเปิดม่านเข้ามา แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว
กู้เฉิงเจ๋อชี้ไปที่เฉินฉือ เอ่ยเสียงเข้มว่า
“นังแพศยานั่นอนุญาตให้เขาหยุดงานสองเดือนไม่ใช่หรือ ใช้ช่วงนี้ เจ้าจงสอนเขาให้ดี ว่าทำอย่างไรถึงจะเอาใจสตรีได้”
“...เจ้าค่ะ”
แม้จะไม่เข้าใจเจตนาของกู้เฉิงเจ๋อ แต่ชุ่ยหนงก็ไม่กล้าถามมาก
พูดจบ กู้เฉิงเจ๋อก็ลุกจากไปทันที
ถ้าไม่รีบกลับไป เซียวเฟิ่งเซียวจะต้องก่อเรื่องอีกแน่ ยิ่งถ้านางย้อนกลับมาล่ะก็ ยิ่งยุ่งกว่าเดิม
มองเฉินฉือยืนอยู่ที่เดิม กู้เฉิงเจ๋อก็พลุ่งพล่านอีกครั้ง หญิงที่เขาไถ่มา บ้านที่เขาจัดหา ไอ้ทาสยังได้อยู่ แต่เจ้านายอย่างเขากลับอยู่ไม่ได้!
โทษนังแพศยาเซียวเฟิ่งเซียวคนเดียวเลย
กู้เฉิงเจ๋อจากไปแล้ว ในห้องเหลือเพียงชุ่ยหนงกับเฉินฉือสองคน
“พี่ชุ่ยหนง...”
“เจ้าดูให้ดี”
เฉินฉือเพิ่งจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ชุ่ยหนงก็ปลดสายคาดชุดลงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“อยากเอาอกเอาใจสตรี ต้องรู้จักสตรีอย่างทะลุปรุโปร่งก่อน”