"เวลามิใช่น้อยแล้ว เจ้าควรกลับไปได้แล้ว"
มองตะวันที่คล้อยต่ำลงทุกขณะ ชุ่ยหนงเอ่ยกับเฉินฉือที่ยังคงฝึกวิชาอยู่ด้วยความอาลัยอาวรณ์สักประโยคหนึ่ง
สองเดือนนั้นเหลือเวลาอีกไม่มากนัก เมื่อถึงกำหนด เฉินฉือก็ไม่อาจมาหานางได้ทุกวันเช่นนี้อีก ครั้นคิดถึงตรงนี้ ชุ่ยหนงก็รู้สึกหม่นหมองในใจไม่น้อย ประหนึ่งของล้ำค่าที่แอบขโมยมานั้นกำลังจะถูกทวงคืนไป
"ข้าไม่กลับ"
เฉินฉือเอ่ยเสียงทุ้ม ยืนอยู่กลางลานบ้านมิได้ขยับเขยื้อน
"อย่าทำตัวเป็นเด็กน้อยไปหน่อยเลย อยู่ต่ออีกสักครู่ หากล่วงเวลาไปถูกนายท่านลงโทษก็ไม่คุ้มกัน"
ชุ่ยหนงเดินเข้ามา ใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อให้เฉินฉือพลางเร่งเร้า
นางแม้จะอาลัยอาวรณ์เฉินฉือ แต่ก็ยิ่งไม่ปรารถนาให้เขาต้องถูกทำโทษ
"ข้าไม่กลับแน่"
เฉินฉือคว้ามือชุ่ยหนงไว้แน่น จ้องมองนางตาไม่กะพริบ
"ไม่เพียงยามนี้ข้าไม่กลับ แม้คืนนี้ข้าก็ไม่กลับ คืนนี้ข้าจะพักอยู่ที่นี่!"
"เจ้า..."
ใบหน้าของเฉินฉือแทบจะชิดเข้ามา ชุ่ยหนงมองสีหน้าเอาจริงเอาจังของเขาแล้วก็อดใจอ่อนลงไม่ได้
นางเองก็ใคร่จะให้เฉินฉืออยู่ต่อเช่นกัน
"ไม่ได้"
แต่เพียงชั่วขณะ ชุ่ยหนงก็ส่ายหน้า ผลักไสเฉินฉือออกไป
"แม้เจ้าจะไม่ต้องเวรยามตอนกลางคืน ก็พักแถวนี้มิได้ กู้เฉิงเจ๋อยังจับตาดูอยู่ หากให้เขารู้เข้า คงต้องหาเรื่องเจ้าเป็นแน่!"
"ข้าไม่กลัวเขา"
"ถุย! เจ้าคิดว่าเพียงแค่ปราบสมาคมหมาป่าพิษกับสมาคมอินทรีบินได้ เจ้าก็เก่งกาจแล้วหรือ ยังห่างชั้นอีกไกลนัก อย่าดื้อดึงเลย รีบกลับไปเถิด"
"แม้ข้าเองจะไร้ความสามารถ แต่มีเซียวเฟิ่งเซียวหนุนหลังข้า ไยข้าต้องหวาดเกรงกู้เฉิงเจ๋อด้วยเล่า"