"เฉินฉือ เจ้าช่างกล้าหาญนัก!"
เซียวเฟิ่งเซียวที่นั่งอยู่บนตั่ง แหวขึ้นทันทีด้วยเสียงเข้ม
เฉินฉือยืนอยู่นอกประตูห้องชั้นใน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แย่แล้ว ยัยแม่นี่โกรธแล้ว
เรื่องราวจัดการเสร็จสิ้น เฉินฉือกลับมารายงานผล
แต่ดูท่า ในสองวันนี้เขาไปทำอะไรมา เซียวเฟิ่งเซียวรู้หมดแล้ว
ส่วนจะรู้ได้อย่างไร ก็คงเป็นจ้าวเฉียนเฉิงที่ส่งข่าวมา
จ้าวเฉียนเฉิงเป็นคนเก๋าในวงราชการ เริ่มแรกถูกผลประโยชน์ก้อนโตที่เฉินฉือให้ไว้หลอกตา แต่ภายหลังก็ต้องเอะใจได้เป็นแน่
เพื่อเอาตัวรอดให้หลุดจากเรื่อง เขาจึงรีบรายงานให้เซียวเฟิ่งเซียวทราบเป็นคนแรก
"สะใภ้รอง บ่าวทำสิ่งใดผิดไปหรือขอรับ"
เฉินฉือตั้งสติ แล้วเอ่ยหยั่งเชิงไปคำหนึ่ง
แต่สายตากลับมองไปที่หยุนเอ๋อร์ซึ่งยืนอยู่ข้างเซียวเฟิ่งเซียว อ้อนวอนขอให้ช่วย
หยุนเอ๋อร์มองเฉินฉือ กลับยกมือปิดปากหัวเราะคิก
"เจ้าทำดีไปเสียยิ่งกว่าดีอีกเล่า"
เมื่อครู่ยังโกรธเกรี้ยวอยู่ เซียวเฟิ่งเซียวพลันหัวเราะจนตัวสั่นเทิ้ม
"ข้าให้เจ้าไปจัดการขอทานไม่กี่คน เจ้ากลับเก็บสมาคมใหญ่สองสมาคมมาให้ข้าได้ เปรียบเหมือนซื้อไข่ไก่ไปฟักได้แม่ไก่ทั้งรัง ฮ่าๆ เฉินฉือ เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจยิ่งนัก"
"เอ๋? ขอเพียงสะใภ้รองไม่ถือโทษที่บ่าวกล้าตัดสินใจเองก็พอแล้วขอรับ"
เฉินฉือตะลึงไปครู่หนึ่ง กว่าจะรู้สึกตัวว่านางแกล้งแหย่เขาเล่น
หญิงเจ้าเล่ห์เช่นนี้!
พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในใจกลับโล่งอกได้หายห่วง
แม้เรื่องนี้ผลลัพธ์จะเป็นผลดีต่อเซียวเฟิ่งเซียว แต่ยังไงก็เป็นการตัดสินใจเองตามอำเภอใจ ใครจะรู้ว่าเซียวเฟิ่งเซียวจะมีปฏิกิริยาเช่นไร
บัดนี้นางไม่เอาโทษ เฉินฉือก็วางใจได้แล้ว