ชุ่ยหนงตัวสั่นน้อยๆ แต่ไม่ส่งเสียง ราวกับหลับไปแล้ว
เห็นชุ่ยหนงไม่ตอบสนอง อีกครู่หนึ่งเฉินฉือจึงยื่นมือออกไป โอบนางจากด้านหลังอย่างเบามือ
ครั้งนี้ชุ่ยหนงขยับตัว ใบหน้าเอนลงบนแขนของเฉินฉืออย่างนุ่มนวล
ในความมืดมิด เฉินฉือยิ้มน้อยๆ แล้วดึงตัวชุ่ยหนงเข้ามาในอ้อมแขน
อีกครู่หนึ่ง เฉินฉือก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปอีกนิด
“อย่า”
ชุ่ยหนงเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงเบาราวกับยุงร้อง
“จะบาดเจ็บ”
เฉินฉือชะงักไปครู่หนึ่ง จึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีอุปสรรคอีกอย่างหนึ่ง
ราวกับถูกน้ำเย็นสาดรดหัวใจ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ
สัมผัสได้ถึงความผิดหวังของเฉินฉือ ชุ่ยหนงพลิกตัวกลับมาโอบกอดเขา
“พี่ชุ่ยหนง”
ค่ำคืนมืดมิด ในอ้อมแขนของชุ่ยหนง เฉินฉือรู้สึกโทสะจางหายไปไม่น้อย
ค่อยๆ ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของชุ่ยหนงดังข้างหู คงจะหลับไปแล้ว
โอบกอดชุ่ยหนงไว้เบาๆ รู้สึกอบอุ่นใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ พลางคิดในใจ
ต้องรีบหาลูกกุญแจบ้านั่นมาให้ได้!
คิดไปคิดมา ไม่รู้ตัวก็หลับไปอย่างสนิท
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ เฉินฉือลุกจากเตียง วันนี้เขาเวรเช้า ต้องรีบไปให้ทัน
“นอนต่ออีกสักหน่อยเถิด”
บอกชุ่ยหนงหนึ่งประโยค เฉินฉือแต่งตัวเสร็จก็รีบออกจากเรือนน้อยไปอย่างเร่งรีบ
ชุ่ยหนงหันกลับมา ชะโงกหน้าไปใกล้ที่ที่เฉินฉือเคยนอน สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพลิกตัว เอาหน้าซุกกับหมอนใบนั้น สูดกลิ่นอายของเฉินฉืออย่างละโมบ