จนถึงเดือนเก้า อากาศค่อย ๆ เย็นลง
เฉินฉือฝึกฝนอย่างหนักมาเกือบสามเดือน ในที่สุดเสาหลักท้าวช้างเก้าต้นก็ฝึกจนสำเร็จครบทั้งเก้าต้น!
อายุครบสิบแปดปี ร่างกายก็เจริญเติบโตเต็มที่ตามข้อกำหนดแล้ว
เหลือเพียงด่านสุดท้ายเท่านั้น พอทะลวงผ่านได้ ก็จะพละกำลังเพิ่มขึ้นสองพันชั่งทันที เข้าสู่ขั้นนักรบขั้นเก้า
"พี่ใหญ่ฝึกวิชาอะไรกันอยู่ ทำไมดูเคร่งเครียดนัก?"
"ไม่รู้สิ บางทีอาจเป็นวิชาลับของจวนโหวก็เป็นได้"
เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน จึงได้เรียกตู้เยว่หมิงกับจางเซ่าเทียนมาโดยเฉพาะ เป็นผู้คุ้มกัน
ยามนี้ทั้งสองคนนั่งอยู่ในลาน มองประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยความอยากรู้
แต่ก็ไม่ได้คิดมาก จวนโหวสูงส่งใหญ่โต วิชายุทธอันเกรียงไกรอะไรจะไม่มีเล่า เฉินฉือเป็นที่โปรดปรานของเซียวเฟิ่งเซียว จะมอบวิชาลับให้เขาฝึกสักหนึ่งวิชาก็เป็นเรื่องปกติ
"ต้องแช่จริง ๆ หรือ"
ยามนี้ในห้อง ถังน้ำได้เติมน้ำไว้แล้ว ใส่ยาสมุนไพรตามตำรับที่สองลงไป พวยขึ้นเป็นสีแดงดำเข้มข้น ราวกับเลือดที่เข้มข้น
มองดูสีที่น่าหวาดกลัวนี้ ชุ่ยหนงก็เอ่ยถามด้วยความใจไม่ดี
"เมื่อลั่นธนูไปแล้ว ย่อมหวนกลับไม่ได้"
เฉินฉือสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวขาขึ้นเข้าไปในถังน้ำ
ค่อย ๆ นั่งลง เหลือเพียงศีรษะอยู่เหนือน้ำ
วินาทีถัดมา น้ำยาที่เคยสงบนิ่งก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที!
เดือดพล่านจริง ๆ น้ำยากลิ้งตลบพลุ่งฟองอากาศ พร้อมกับไอน้ำสีขาวจาง ๆ ที่ระเหยขึ้นมา ราวกับว่าร่างกายของเฉินฉือกับน้ำยานี้เกิดปฏิกิริยาเคมีบางอย่างขึ้น
ชุ่ยหนงตกใจสะดุ้ง แล้วจึงตั้งสติ ยื่นมือลองลูบดู