"ไอ้ชาติหมากู้เฉิงเจ๋อ! ไอ้สารเลวทรามต่ำช้า!"
เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินฉือแบกถุงใต้ตาสองข้างกลับมาถึงจวน ขณะเดินก็สบถด่าไปตลอดทาง
เมื่อคืนหลังเลื่อนเป็นนักรบขั้นเก้า ชุ่ยหนงช่วยเขาฉลอง เหล้าหนึ่งไหจนทั้งคู่เริ่มเมามาย โดยไม่รู้ตัว บรรยากาศก็มาถึงจุดนั้นแล้ว
แต่กลับดันลงกลอนเสียได้!
กางเกงเหล็กกล้าเหมือนเทพรักษาประตู ทำให้เฉินฉือไม่อาจก้าวข้ามขั้นสุดท้ายได้สักที
ทั้งคืนวุ่นวายไม่เป็นผล ยิ่งทำให้ร้อนรุ่มหนักขึ้น ถึงกับทำให้เฉินฉือและชุ่ยหนงนอนไม่หลับทั้งคู่
"ต้องเอามันมาให้ได้!"
ด่าเสร็จแล้ว เฉินฉือก็อดคิดในใจอย่างมุ่งมั่นไม่ได้ ไม่ว่าจะสัญญาขายตัวหรือวิชายุทธ์ขั้นเหลืองชั้นกลาง ตอนนี้เรื่องด่วนที่สุดคือต้องรีบเอากุญแจมาให้ได้!
ถูกขวางหน้าประตูทุกครั้ง เขาทนไม่ไหวแล้ว
แต่กู้เฉิงเจ๋อจะยอมมอบกุญแจได้อย่างไร?
เฉินฉือครุ่นคิดไปพลาง เดินมาถึงประตูชั้นใน วันนี้เขายังคงเวรช่วงเช้า เหลือบมองเข้าไปในประตู ก็อดนึกความคิดหนึ่งขึ้นมาไม่ได้
ขโมย?
ไม่ใช่กุญแจหีบเงิน กู้เฉิงเจ๋อคงไม่เก็บซ่อนแน่นหนานัก อีกอย่าง เฉินฉือไม่จำเป็นต้องขโมยกุญแจออกมาด้วยซ้ำ แค่ใช้ดินเหนียวอัดพิมพ์ แล้วไปนอกจวนทำกุญแจใหม่ก็พอ
คิดถึงตรงนี้ หัวใจเฉินฉือก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ถึงเวลานั้น เขาอยากเปิดกุญแจของชุ่ยหนงเมื่อไหร่ก็เปิดได้!
แต่ไม่นาน เฉินฉือกลับขมวดคิ้วเงียบ ๆ
ปัญหาคือ เขาจะเข้าไปในเรือนชั้นในได้อย่างไร แล้วจะหาโอกาสขโมยกุญแจเมื่อไหร่
"พี่เฉิน"
กำลังครุ่นคิดอยู่ บ่าวรับใช้ที่อยู่เวรด้วยกันก็เรียกเขาขึ้นมา มองซ้ายมองขวาอย่างระวัง แล้วกระซิบเบา ๆ
"ต่อไปนี้เจ้าต้องระวังตัวหน่อยแล้วล่ะ"