"พี่ชุ่ยหนง ข้าจะเริ่มแล้วนะ อย่าขยับล่ะ"
"ถ้าเจ้าถือโอกาสลวนลามข้า ข้าจะจัดการเจ้าให้ดู"
นอนหงายบนเตียง ชุ่ยหนงส่งเสียงฮึในคอ พูดหยอกกึ่งจริงจัง
"อ้อ"
เฉินฉือรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะยื่นมือออกมากดลงบนหน้าท้องน้อยของชุ่ยหนง
ลากนิ้วไล่ขึ้นช้าๆ ตามแนวกลางลำตัว เส้นลมปราณเยิ่นได้ชื่อว่า 'ทะเลแห่งลมปราณหยิน' การรักษาโรคตกขาว โดยธรรมชาติแล้วต้องเริ่มจากปรับสมดุลเส้นลมปราณเยิ่น
"พี่ชุ่ยหนง แขม่วท้องหน่อย"
หลังจากปรับเส้นลมปราณเยิ่นเสร็จ ต่อไปก็คือเส้นลมปราณชงที่เรียกว่า 'ทะเลเลือด' และจุดฝังเข็มใกล้เคียงอีกหลายจุด
เฉินฉือมองดูแล้วเอ่ยขึ้น
ไอ้เครื่องรัดตัวนั่นแม้จะแน่น แต่หว่างเอวกับต้นขาก็ยังมีช่องว่างอยู่บ้าง พอชุ่ยหนงแขม่วท้อง ช่องว่างก็ยิ่งกว้างขึ้นอีกหน่อย
"อืม"
ชุ่ยหนงหลับตาตอบเบาๆ แล้วแขม่วท้องแรงๆ ครั้งหนึ่ง
ตอนแรกนางยังสงบสติอารมณ์ได้ แต่เมื่อเฉินฉือนวดกดจุดไปเรื่อยๆ ใจก็พลันเต้นระรัวอย่างประหลาด จึงยอมหลับตาดื้อๆ
เฉินฉือเองก็ไม่คิดอะไรมาก ยื่นมือกดจุดชี่ไห่ จุดกวนหยวน จุดจงจี๋ตามลำดับ...
ตอนอายุสิบกว่าๆ มีหลวงจีนหัวล้านรูปหนึ่งมาขอทานที่บ้านของเฉินฉือ ถูกแม่ไล่ออกไป เฉินฉือเห็นว่าน่าสงสารจึงแอบเอาซาลาเปามาให้ลูกหนึ่ง
หลวงจีนหัวล้านรับซาลาเปาไป แต่กลับจ้องมือของเฉินฉือตาลุกวาว ปากงึมงำอะไรพวก 'ของวิเศษ' 'ต้นกล้าดี' แล้วยัดตำราสีเหลืองเก่าๆ เล่มหนึ่งใส่มือเฉินฉือโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
เฉินฉือนึกว่าเป็นตำรายุทธลับ ภายหลังถึงรู้ว่าเป็นตำราแพทย์ แล้วยังเป็นตำราที่รักษาโรคสตรีโดยเฉพาะ ซึ่งก็คือโรคตกขาวนั่นเอง
ตอนอายุสิบกว่าๆ ไม่สนใจวิชาแพทย์เลยแม้แต่น้อย แต่ในนั้นมีภาพเส้นลมปราณของสตรี ทำให้เฉินฉือที่ยังเด็กน้อยราวกับเปิดประตูสู่โลกใบใหม่
เขาเก็บตำรานี้ไว้ เวลาว่างก็แอบเปิดดู จนเนื้อหาทั้งหมดขึ้นใจโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งวันหนึ่ง เพิงฟืนเกิดไฟไหม้ ตำราที่ซ่อนไว้ก็ถูกเผาวอดไปด้วย
"อื้อ~"
กดไปสักพัก ชุ่ยหนงก็เริ่มมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก ถึงจะกัดฟันกลั้นไว้ แต่ก็อดส่งเสียงครางเบาๆ ไม่ได้
"ข้าทำให้พี่เจ็บรึ อยากให้ข้าเบามือหน่อยไหม"
เฉินฉือถามอย่างขลาดๆ เพราะเขาไม่เคยใช้เทคนิคนี้กับใคร
จะได้ผลจริงหรือเปล่า ในใจก็ไม่แน่ใจ
"ไม่เป็นไร เท่านี้ก็ดีมากแล้ว เจ้าทำต่อไปเถอะ"
ชุ่ยหนงขมวดคิ้วแต่ก็เอ่ยบอก
เฉินฉือพยักหน้า กดจุดตามที่เรียนในตำราต่อ
ครู่ธูปผ่านไป ชุ่ยหนงมีเหงื่ออาบกายส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ พอเฉินฉือกดลงที่จุดจงจี๋อย่างแรง ชุ่ยหนงก็เบิกตากว้างทันที
"ไม่ไหว! ข้าต้องไปส้วม!"
ชุ่ยหนงลุกจากเตียง วิ่งปรี่ออกไปอย่างลนลาน
เฉินฉือชะงัก ใจพลันหวั่นไหว หรือว่าเขาใช้แรงมากเกินไป จนกดเอา 'สุราวัฏสงสาร' ของพี่ชุ่ยหนงทะลักออกมา
ครู่ต่อมา ชุ่ยหนงกลับเข้ามา แก้มยังมีสีแดงระเรื่อ
"พี่ชุ่ยหนง ข้า..."
"ไว้ค่อยว่ากัน ข้าต้องอาบน้ำก่อน"
ชุ่ยหนงตัดบทเฉินฉือ แล้วย้ายอ่างอาบน้ำใบใหญ่ไปด้านในห้อง
"ข้าไปต้มน้ำให้"
ช่วงนี้เป็นหน้าร้อน แต่น้ำเย็นไม่ดีต่อร่างกายสตรี
เฉินฉือออกไปด้านนอก เด็ดใบบอระเพ็ดมาหนึ่งกำมือ ใส่หม้อต้มจนเดือด แล้วผสมน้ำเย็นลงในอ่างอาบน้ำ
เกือบครึ่งชั่วยาม ชุ่ยหนงอาบน้ำเสร็จออกมา
"สบายตัวจริงๆ"
ชุ่ยหนงมองเฉินฉือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความ ปีติยินดี
"ไม่นึกว่าเจ้าจะมีฝีมือแบบนี้ด้วย จนบัดนี้ท้องน้อยยังอุ่นๆ เลย"
"ได้ผลก็ดีแล้ว"
"มากกว่าได้ผลอีก ต้องเรียกอัศจรรย์!"
ชุ่ยหนงมองเฉินฉือราวกับเห็นก้อนทองคำ
นางเป็น 'ม้าผอม' ที่รอประเมินราคา ไม่ใช่หญิงโสเภณีที่ต้องรับแขกไม่หยุดหย่อน แต่เมื่ออยู่ในหอคณิกา ย่อมถูกทำร้ายมามาก ต้องมีโรคเร้นลับเป็นธรรมดา
เมื่อครู่เฉินฉือช่วยนวดให้ แถมยังให้ล้างด้วยน้ำใบบอระเพ็ด ร่างกายนางเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้กระทั่งลิ่มเลือดที่คั่งค้างในท้องหลายปีก็ถูกขับออกมา
"เจ้าฝีมือถึงเพียงนี้ ทำไมไม่ไปเป็นหมอ กลับไปเป็นขี่ทาสที่จวนโหว"
"ข้ารักษาแต่โรคตกขาวเป็น เป็นหมอไม่ได้"
เฉินฉือก้มหน้า เสียงแผ่วเบาราวกับยุงบิน
โรคเร้นลับเช่นนี้ ไม่ว่าผู้ป่วยหรือผู้รักษาล้วนไม่งดงาม
สตรีมากมายแม้เป็นโรคนี้ ก็อายเกินกว่าจะรักษา หมอที่ศึกษาวิจัยโรคเช่นนี้ก็มีน้อยยิ่ง
"ก็จริงของเจ้า"
ชุ่ยหนงพยักหน้า ถึงเฉินฉือจะหมัดเด็ดแค่ไหน แต่มันจะมีสตรีชาวบ้านดีๆ ที่ไหนยอมให้บุรุษรักษาโรคเช่นนี้เล่า
ไหนจะวิธีการรักษาของเขา อย่าว่าแต่สตรีตระกูลดีเลย ถึงเป็นนางพญาจากหอคณิกาอย่างนางยังแทบจะต้านไม่ไหว
"ข้าจะสอนวิธีเอาใจสตรีต่อ"
พักสักครู่ ชุ่ยหนงก็เอ่ยอีกครั้ง
นี่คือภารกิจที่กู้เฉิงเจ๋อมอบให้นาง ถ้าทำได้ไม่ดี ไม่รู้ว่ากู้เฉิงเจ๋อจะคิดวิธีไหนมาเล่นงานนางอีก
เฉินฉือพยักหน้า ใบหน้าร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว
"ต้องถอดเสื้ออีกไหม"
"ชิ~ ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์ เมื่อครู่ให้เจ้าเอามือคลำไปมาแล้วยังไม่พอ ยังอยากดูอีกหรือ!"
"ไม่ใช่ เมื่อวานก็..."
เฉินฉือร้อนรน พยายามอธิบาย
"ข้าหยอกเจ้าเล่น ดูเจ้าตกใจเข้า อย่างนี้จะไปล่อหลอกสตรีขึ้นเตียงได้อย่างไร"
ชุ่ยหนงหัวเราะตัดบท พูดต่อ
"เมื่อวานให้เจ้าดู ก็เพื่อให้เจ้ารู้จักร่างกายสตรี ตอนนี้ดูท่าข้าคงทำเกินจำเป็น"
เฉินฉือไม่พูดอะไร เพราะนั่นคือความจริง
ในตำรานั่นบรรยายเกี่ยวกับร่างกายสตรีไว้ละเอียดมาก
ครู่หนึ่ง เฉินฉือก็รู้สึกเสียใจที่ช่วยรักษาให้ชุ่ยหนง
ไม่เช่นนั้น วันนี้บางทีอาจยังต้องสอนให้เขาทำความรู้จักร่างกายของสตรีอีกก็ได้
"เจ้าเคยได้ยิน 'หนาน-หลว-เติ้ง-เสี่ยว-เสียน' บ้างไหม"
แต่ชุ่ยหนงไม่ได้คิดมาก ถามขึ้นมาคำหนึ่ง
"ห... หลา อะไรนะ"
เฉินฉือนิ่งงัน มองชุ่ยหนงอย่างงุนงง
"ไอ้ทึ่ม"
ชุ่ยหนงเอ็ดเขาเบาๆ เอานิ้วจิ้มหน้าผากเฉินฉือ ก่อนจะอธิบายต่อ
"รูปงามอย่างพานอัน ความ... ดุจลา มีทรัพย์เหมือนเติ้งทง ความอดทนละเอียดอ่อนเหมือนเข็มในสำลี และมีเวลาว่าง ห้าประการนี้รวมกัน คือเคล็ดลับที่บุรุษใช้ล่อลวงสตรีดีๆ ให้ยอมลงโคลนตม เรียกสั้นๆ ว่า หนาน-หลว-เติ้ง-เสี่ยว-เสียน"
"หา?"
เฉินฉืออ้าปากค้าง รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนจริงๆ
จากนั้นก็ห่อเหี่ยวทันที เพียงข้อที่สามแค่ข้อเดียว ด้วยฐานะที่เป็นทาสอย่างเขา ไม่มีทางทำได้แน่
ถ้าเช่นนั้น ก็หมายความว่าเขาไม่มีทางเรียนรู้สำเร็จสินะ
เรียนไม่สำเร็จ บางทีก็ไม่ต้องทำเรื่องนั้นให้คุณชายเจ๋อ พอคิดถึงตรงนี้ เฉินฉือก็โล่งอกขึ้นมาบ้าง
"ข้อสามนี้เจ้าไม่ต้องกังวล คิดดูแล้ว หญิงที่กู้เฉิงเจ๋อจะให้เจ้าไปเอาใจ คงไม่ใช่คนขาดแคลนเงินทอง"
เวลานี้ ชุ่ยหนงกลับเอ่ยขึ้น หลังจากนั้นก็ส่งเสียงฮึในคอเบาๆ แล้วพูดต่อ
"อีกสี่ข้อ รูปงามอย่างพานอัน ถึงเจ้าจะสู้ไม่ได้ แต่หน้าตาก็ไม่เลว สักแปดเก้าส่วนก็พอใช้ได้แล้ว เรื่องความ... ของลา เฮอะ เจ้าเกินสิบสองส่วนด้วยซ้ำ ส่วนเวลาว่าง เจ้าเป็นทาส ย่อมไม่มีเวลาว่างมาก แต่ว่ากู้เฉิงเจ๋อจะใช้เจ้า ก็ต้องให้เวลาเจ้า เพราะฉะนั้น สิ่งที่เจ้าต้องเรียนก็เหลือเพียงคำว่า 'เสี่ยว' เท่านั้น"
"ความอดทนละเอียดอ่อนเหมือนเข็มในสำลี?"
"ใช่ เมื่อวานสอนให้เจ้ารู้จักร่างกายสตรีไปแล้ว วันนี้จะสอนให้เจ้ารู้หัวใจสตรี สอนให้เจ้าเหมือนเข็ม ค่อยๆ แงะประตูหัวใจของสตรี"
ชุ่ยหนงหัวเราะเบาๆ แฝงแววนึกเหยียด
"ไม่ว่าสตรีจะสูงศักดิ์สักเพียงใด ขอเพียงประตูหัวใจนี้ถูกแงะออก ก็จะยอมถอดเสื้อผ้าเองอย่างว่าง่าย"