เป้าหมายของซีเหมี่ยวชัดเจนขึ้นกว่าเดิม เธอโพสต์ข้อเสนอแลกขนมปัง 2 แผ่นกับไม้ 10 ท่อนในแชตสาธารณะ
【ตดเรี่ยราด: ตัวท็อปอะไรกัน ฉันว่าเห็น ๆ อยู่ว่าคนนี้เป็นพ่อค้าหน้าเลือด แค่แป๊บเดียวก็ขึ้นราคาอีกแล้ว พี่น้องอย่าไปหลงกล อย่าปล่อยให้พ่อค้าหน้าเลือดได้ใจ!】
【หวังป้าเทียน: ของพวกนี้มีประโยชน์อะไรกันแน่? ใครใจดีช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อย】
【หลิวเซียงเซียง: ฉันมีไม้ คุยส่วนตัว】
ซีเหมี่ยวเมินสองคนข้างบนอีกครั้ง แล้วคุยส่วนตัวกับหลิวเซียงเซียง
อีกฝ่ายไม่ตกลงอย่างรวดเร็วเหมือนสองคนก่อนหน้า เธอลังเลก่อนถามซีเหมี่ยว
“ขนมปัง 2 แผ่นน้อยไปหน่อย ขอเพิ่มน้ำให้ฉันอีกนิดได้ไหม?”
ซีเหมี่ยวไม่มีน้ำ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม้ 10 ท่อนก็ถือว่าไม่น้อย “เพิ่มกาแฟให้อีกครึ่งแก้ว ประมาณ 300 มล. แลกไหม?”
“แลก” คราวนี้หลิวเซียงเซียงตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด
สถานการณ์ของเธอค่อนข้างพิเศษ ตอนถูกดึงเข้ามาในเกมกำลังตั้งครรภ์ แถมยังสุ่มได้ตู้โดยสารที่มีแต่พืช จึงต้องการอาหารมาประทังชีวิตอย่างเร่งด่วน
“รอฉันสักสองสามนาทีนะ” หลิวเซียงเซียงพูดจบก็หิ้วขวานเดินไปฟันต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด
ใช่แล้ว ในตู้โดยสารรถไฟของเธอมีต้นไม้ถึง 6 ต้น
ซีเหมี่ยวรออยู่ 10 นาที อีกฝ่ายถึงส่งไม้มาให้
พอได้ไม้มา เธอก็เลือกอัปเกรดทันทีโดยไม่ลังเล
【ยินดีด้วย! คุณอัปเลเวลเป็น 2 สำเร็จ! ยินดีด้วยที่เป็นผู้เล่นคนแรกที่อัปเลเวลสำเร็จ รับฉายา: ผู้บุกเบิก กรุณาเลือกว่าจะประกาศหรือไม่!】
ซีเหมี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกประกาศเช่นเดิม
【ยินดีด้วย ผู้เล่นฮิฮิฮิเป็นคนแรกที่อัปเลเวลเป็น 2 สำเร็จ ได้รับฉายา: ผู้บุกเบิก!】
พลุไฟระเบิดขึ้นต่อหน้าผู้เล่นที่กำลังซื้อขายและพูดคุยกันในแชตสาธารณะ ทุกคนพลันแตกตื่นขึ้นมา
ฟันทองคำ: สุดยอดไปเลย! คนนี้อีกแล้ว!
213 ชั้นบน: โอ้โห ฉันเห็นเลเวล 1 เมื่อกี้ก็เดาออกแล้ว ไม่คิดว่าจะมีคนอัปเลเวลได้เร็วขนาดนี้ ตกลงอัปเลเวลยังไงกันแน่?
ผู้เล่นจำนวนไม่น้อยหัวไว พอเห็นซีเหมี่ยวแลกของก็รีบตะโกนรับซื้อเหล็กกับไม้ในแชตสาธารณะ
แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าเงื่อนไขการอัปเลเวลของแต่ละคนแตกต่างกัน เหล็กกับไม้ไม่ใช่ของจำเป็นเลยสักนิด
ซีเหมี่ยวเลือกประกาศไม่ใช่เพื่ออวดตัว แต่เพื่อสร้างชื่อเสียงและอำนาจในการพูด
เกมนี้ไม่ใช่เกมเล่นคนเดียว การเป็นหมาป่าเดียวดายย่อมสนุกก็จริง แต่เมื่อถึงช่วงท้ายที่ต้องต่อสู้แย่งชิงสถานี ย่อมเสียเปรียบอย่างแน่นอน ในการต่อสู้เป็นกลุ่ม หากอยากดึงคนเก่งเข้าร่วมและทำให้คนอื่นยอมรับ การสร้างภาพจำว่าเก่งกาจตั้งแต่ช่วงแรกย่อมง่ายกว่าค่อยหาทางพิสูจน์ฝีมือในภายหลังมาก
ซีเหมี่ยวถึงกับมีข้อคาดเดาที่กล้าหาญอยู่ข้อหนึ่ง
แม้ในฝันพยากรณ์จะไม่เคยปรากฏประเทศอื่น แต่คำว่าเขตหัวเซี่ยที่มีมาตั้งแต่แรกก็เป็นนัยอยู่แล้วว่า คนที่ถูกดึงเข้ามาในเกมไม่ได้มีแค่พลเมืองประเทศตน หากช่วงชิงสถานีในภายหลังมีการแบ่งฝ่าย เธอก็ย่อมหวังให้คนในชาติมีชีวิตรอดมากที่สุด และกลายเป็นฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุด
ในความเห็นของเธอ เรื่องนี้มีโอกาสเป็นไปได้ถึง 80% ทางที่ดีควรเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่ตอนนี้
ซีเหมี่ยวคิดเรื่องนี้ได้ชัดเจน และวางแผนเส้นทางในอนาคตไว้เรียบร้อยแล้ว
หลังจากไตร่ตรองอย่างรอบคอบ เธอตัดสินใจเปิดเผยเคล็ดลับการอัปเลเวลล่วงหน้า
เรื่องนี้ในอนาคตทุกคนก็รู้กันอยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องปิดเป็นความลับ พูดออกไปยังช่วยเพิ่มความรู้สึกดี ๆ ที่คนทั่วไปมีต่อเธอด้วย แล้วจะไม่ทำไปทำไมล่ะ
ฮิฮิฮิ: “การอัปเลเวลเป็น 2 ต้องใช้วัตถุดิบ 3 ชนิด พอรวบรวมได้หนึ่งชนิดแล้ว ระบบจะแสดงว่ายังขาดอีกสองชนิดอะไรบ้าง”
ข้อความนี้ของฮิฮิฮิเป็นข้อมูลสำคัญ ดึงคนที่ซุ่มอ่านอยู่เงียบ ๆ ออกมาได้ทันทีไม่น้อย
อู๋สิงอวิ๋น: “จะรู้ได้ยังไงว่าต้องใช้วัตถุดิบชนิดแรกอะไร?”
แมลงสาบขายาวขั้นสุด: “ขอบคุณตัวท็อปฮิฮิฮิ ฉันเข้าใจแล้ว!”
พุงน้อยของเบบี๋ร้องครืดคราด: “เวรเอ๊ย ไอ้โง่ แกอัปเลเวลได้ก็เรื่องของแก แล้วจะพูดออกมาทำไม!”
มีคนโผล่มาด่าซีเหมี่ยว คนพวกนี้ส่วนใหญ่คงหาไอเทมที่จำเป็นต่อการอัปเลเวลเจอแล้วหนึ่งอย่าง พอรู้ล่วงหน้าว่าต้องใช้อะไร ก็หวังจะอาศัยข้อมูลนี้นำหน้าคนอื่น
ตอนนี้ข้อมูลถูกประกาศออกมาแล้ว พวกเขาก็นำหน้าคนอื่นไม่ได้ จึงโกรธจนแทบคลั่ง
เมื่อมีคนด่าเธอ คนอื่น ๆ ถึงได้รู้ว่าข้อมูลนี้สำคัญเพียงใด ต่างพากันกล่าวขอบคุณ
เสียงขอบคุณปะปนกับคำด่าทอ แทรกด้วยข้อความซื้อขายมากมาย ไม่นานแชตสาธารณะก็วุ่นวายไปหมด
แต่ทั้งหมดนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อซีเหมี่ยว
เธอปิดแชตสาธารณะแล้วหันไปดูสิ่งของที่เพิ่งปรากฏขึ้นในตู้โดยสาร
มันปรากฏขึ้นหลังรถไฟที่พึ่งพิงวันสิ้นโลกอัปเกรด ซีเหมี่ยวเปิดดูคำอธิบาย
【เตาหลอมขยะ: ใช้สำหรับผลิตสิ่งของ (การโยนขยะเข้าไปมีโอกาสกระตุ้นให้เปลี่ยนขยะเป็นสมบัติ)】
นี่มันเตาหลอมนี่นา!
ซีเหมี่ยวดีใจมาก แม้เตาหลอมของเธอจะดูเหมือนถังขยะ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความยินดีจนอดลูบคลำมันซ้ำไปซ้ำมาไม่ได้
ของดีชัด ๆ
บนรถไฟบางขบวนเรียกมันว่าโต๊ะผลิตของ บางขบวนเรียกว่าเตาไฟ บางขบวนก็เรียกว่าเตาหลอม
ชื่อเรียกต่างกัน แต่โดยรวมแล้วหน้าที่เหมือนกัน ใช้ผลิตอาวุธและอุปกรณ์ได้ หากหิวมากก็ใช้เป็นครัวได้เหมือนกัน
เตาหลอมดีกว่าอีกสองชนิดอยู่หน่อย เพราะมีคุณสมบัติพิเศษเพิ่มมา มีโอกาสเปลี่ยนขยะให้กลายเป็นสมบัติได้
ซีเหมี่ยวอยากลองทันที
เธอไม่มีของอย่างอื่นอยู่ในมือ จึงโยนขวานเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมเข้าไป
เตาหลอมต้องใช้เชื้อเพลิงในการทำงาน ถ่านขนาดเท่าไข่ไก่ 2 ก้อนก็เพียงพอแล้ว
ซีเหมี่ยวเหลือบมองกองถ่านที่ใช้ไปสองครั้งแล้วยังไม่ลด ก่อนจะอดถอนหายใจไม่ได้ว่าคุ้มจริง ๆ ถ่านพวกนี้อย่างน้อยก็ใช้ได้นานเป็นเดือน แถมพ่อแกอยู่นี่ยังรับปากว่าจะขายถ่านให้เธอในราคาถูกต่อไป คราวนี้ไม่ต้องห่วงว่าเชื้อเพลิงของเตาหลอมจะขาดตลาดแล้ว!
พอโยนถ่านเข้าไป เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นในพริบตา
เตาหลอมที่ดูเหมือนถังเหล็กมีท่อติดอยู่ปิดประตูเอง อุณหภูมิในตู้โดยสารทั้งห้องสูงขึ้น 2 องศาเพราะความร้อน
สองนาทีต่อมา ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง พ่นขวานดับเพลิงคมกริบออกมาด้ามหนึ่ง
ขวานใหญ่กว่าอันที่เธอโยนเข้าไปเมื่อครู่หนึ่งขนาด คมกริบจนขนปลิวก็ขาด แถมเงาวับถึงขั้นสะท้อนใบหน้าของซีเหมี่ยวได้
“เอาเรื่อง!” ซีเหมี่ยวหิ้วขึ้นมาลองดู แค่จะลองเหวี่ยงก็ว่าแล้ว แต่พอวางลงยังเกือบทำขวานหล่นใส่เท้าตัวเอง
ดูท่าคำประเมินจากระบบที่บอกว่าเธอแม้แต่ข้าวสารยังยกไม่ไหวจะไม่ผิดจริง ๆ
ซีเหมี่ยวเก็บขวานเข้ากระเป๋าระบบ แล้วโยนเข้าเตาหลอมอีกครั้ง
ใช้ถ่าน 2 ก้อนเท่าเดิม
ใช้ของน้อยจนน่าสงสัย แต่พูดอีกก็ถูกอีก นี่มันยุคเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกแล้ว ยังจะมาสนใจหลักวิทยาศาสตร์อะไรอีก!
ผ่านไปอีกสองนาที เตาหลอมก็พ่นค้อนหัวแตงทองออกมาด้ามหนึ่ง
คราวนี้ของชิ้นนั้นเล็กลงมาก ซีเหมี่ยวคิดว่าในที่สุดก็จะมีอาวุธที่ถนัดมือสักที จึงคว้าด้ามแล้วออกแรงยกอย่างตื่นเต้น
—ยกไม่ขึ้น
ซีเหมี่ยวทำหน้าบึ้ง เก็บมันเข้ากระเป๋าอีกครั้ง แล้วโยนเข้าเตาหลอมใหม่
การผลิตของในเตาหลอมต้องเลือกประเภทด้วย ก่อนหน้านี้ซีเหมี่ยวเลือกอาวุธมาตลอด แต่กลับไม่มีชิ้นไหนใช้ได้ คราวนี้เธอตัดสินใจเปลี่ยนแนว จึงเขียนคำสองคำลงในช่องประเภทการผลิต: เครื่องครัว
ตอนโยนเชื้อเพลิงเข้าไป เธอรู้สึกว่าตัวเองฉลาดสุด ๆ
มีดทำครัวเธอต้องเหวี่ยงไหวแน่!
ถึงจะออกมาเบี้ยวเป็นของคล้ายพลั่ว เธอก็แค่เอาไปลับกับพื้น ยังไงก็ทำให้คมได้!
ซีเหมี่ยวนั่งยอง ๆ ข้างเตาหลอมด้วยความคาดหวัง นับถอยหลังรอเวลา
หมดเวลา เตาหลอมพ่นแท่งทรงกระบอกงอ ๆ ออกมาชิ้นหนึ่ง
ซีเหมี่ยวเบิกตากว้าง มองของบนพื้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เอาจริงดิ! นี่เรียกว่าเครื่องครัวด้วยเหรอ!