สำหรับหลินว่านแล้ว บ้านที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นเช่นนี้มีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์กัน
เธอตัดสินใจในสิ่งที่เฝ้าจินตนาการถึงมาโดยตลอด
พอได้ยินเช่นนั้น หลินเทียนเป่าก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “ผมเป็นลูกชาย เป็นคนสืบทอดตระกูลหลินนะ ผมไม่ต้องแต่งออกไป แล้วทำไมต้องให้เงินด้วยล่ะ พ่อแม่อยากอุ้มหลานก็ต้องหวังพึ่งผมสิ”
หลินเทียนเป่าไม่พอใจท่าทีของหลินว่านอย่างมาก เขาไม่รู้ว่าวันนี้เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก
มีเพียงเขาเท่านั้นที่สืบทอดตระกูลหลินได้ ทุกสิ่งในบ้านนี้ล้วนเป็นของเขา ส่วนหลินว่านก็มีหน้าที่คอยรับใช้เขา
คำพูดเหล่านี้พ่อแม่กรอกหูเขามาตั้งแต่ยังเด็ก
เขาจึงไม่เคยเห็นหลินว่านอยู่ในสายตาเลย
ในสายตาของเขา หลินว่านก็ไม่ต่างอะไรจากเงิน
“เธอจะเอาตัวเองไปเทียบกับน้องชายได้ยังไง น้องชายเป็นผู้ชาย พวกเราแก่ตัวไปก็ต้องหวังพึ่งเขา” จี้ชุนอิงกลอกตาใส่
หลินว่านไม่มีทางเทียบกับลูกชายสุดที่รักของเธอได้
หลินว่านหัวเราะเยาะ “ได้ ในสายตาพวกคุณ ฉันก็เป็นแค่สินค้า ใครให้ราคาสูงกว่าก็ซื้อฉันไปได้สินะ ฉันบอกไว้เลยนะ วันนี้ต่อให้ตายฉันก็ไม่ไปดูตัว พวกคุณเลิกหวังได้แล้ว”
หลินว่านกำมือแน่น พยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาไหล
ถึงเธอจะร้องไห้ ก็ไม่มีใครในบ้านนี้สนใจอยู่ดี
เดิมทีเธอยังลังเลว่าจะเก็บเด็กทั้งสองคนไว้ดีหรือไม่ แต่ตอนนี้เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะคลอดพวกเขาออกมา
ความรักที่เธอไม่เคยได้รับ เธอจะมอบให้ลูก ๆ ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง พวกเขาก็เป็นแก้วตาดวงใจของเธอ
ไม่ว่าจะลำบากหรือยากแค่ไหน เธอก็จะเลี้ยงพวกเขาให้เติบโต และทำให้พวกเขาเป็นเด็กที่มีความสุข
“เธอขู่ใครอยู่ วันนี้ฉันจะพูดให้ชัด ถ้าเธอไม่แต่ง พวกเราก็ไม่ได้เงิน เธอก็ไสหัวออกไปเลย พวกเราจะถือว่าไม่มีลูกสาวอย่างเธอ! เนรคุณจริง ๆ” หลินเจิ้นหัวด่าทอ
ในสายตาของเขา หลินว่านก็เป็นแค่ลูกอกตัญญู
พี่สาวของเขาอายุห้าสิบกว่าแล้ว ทุกวันนี้ยังให้เงินเขาใช้เลย
สำหรับครอบครัวนี้ นี่คือประโยชน์เดียวของการมีลูกสาว
ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่อยากเลี้ยงหลินว่านหรอก
“ไสหัวไปก็ได้ ตั้งแต่นี้ไปฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกคุณอีก ต่อไปก็อย่ามาหาฉัน!” หลินว่านกล่าวอย่างหนักแน่น
พูดจบเธอก็วิ่งกลับไปยังห้องเล็ก ๆ ที่ดัดแปลงจากห้องเก็บของ เพื่อเก็บข้าวของไม่กี่ชิ้นของตัวเอง
เธอยัดเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ทะเบียนบ้าน และบัตรประชาชนลงกระเป๋าเดินทางอย่างลวก ๆ ก่อนลากกระเป๋าเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
โชคดีที่ตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอแยกทะเบียนบ้านออกมาแล้ว ก็เพื่อวันนี้ วันที่เธอจะไปได้ทันทีโดยไม่มีใครข่มขู่เธอได้
“นี่ เธอจะไปจริง ๆ เหรอ หลินว่าน ฉันบอกไว้ก่อนนะ ถ้าตอนนี้กลับใจแล้วรีบไปดูตัวก็ยังทัน” จี้ชุนอิงร้อนใจ
เธอปล่อยให้หลินว่านไปจริง ๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะอธิบายกับฝ่ายชายอย่างไร ถ้าหลินว่านไม่ยอมแต่งเข้าไป พวกเขาก็จะไม่ได้เงิน
“ปล่อยให้ไปเถอะ ฉันอยากรู้นักว่าจะไปไหนได้ ไม่มีเงินสักบาท แม้แต่บ้านก็เช่าไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องกลับมาเชื่อฟังแต่โดยดี” หลินเจิ้นหัวคว้ามือภรรยาไว้
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าหลินว่านมีเงินติดตัวหรือเปล่า
เงินที่ใช้เรียนมหาวิทยาลัยหลินว่านหามาเองจากการทำงานพิเศษ ส่วนเงินเดือนในช่วงครึ่งปีที่ทำงาน เธอก็ส่งให้พวกเขาไปเกือบหมด
ไม่มีเงินแล้วจะอยู่ข้างนอกได้นานแค่ไหนกัน พอได้ลำบากสักหน่อยก็จะรู้เองว่าการแต่งงานกับคนรวยมันดีแค่ไหน
หลินเจิ้นหัวคิดว่าอีกไม่นานหลินว่านคงต้องกลับมาหาพวกเขาอย่างหมดสภาพ
ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องยอมรับการจัดการของพวกเขา
เขาไม่กังวลเลยสักนิด
ปัง!
หลินว่านปิดประตูห้องเสียงดัง
ตัดเสียงทั้งหมดออกไปจากโลกของเธอ
เธอไม่อยากฟังพวกเขาพูดอีกแล้ว และจะไม่กลับมายังบ้านที่ไร้ความอบอุ่นหลังนี้อีก
เธอไม่ได้อาลัยอาวรณ์สถานที่แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย
คำพูดที่หลินเจิ้นหัวคิดว่าเธอหมดเงินแล้วจะกลับมา ทำให้เธออยากหัวเราะจริง ๆ
หลังเข้าเรียนมหาวิทยาลัย พวกเขาก็ไม่ดูแลเธออีก เธอจึงต้องหาเงินเลี้ยงตัวเอง แต่พวกเขารู้แค่ว่าเธอทำงานพิเศษ ไม่รู้เลยว่าตั้งแต่ปีสองเธอก็เริ่มรับงานออกแบบแล้ว
แถมยังทำได้ดีเสียด้วย
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอเก็บเงินไว้ได้หลายแสนหยวน
เงินก้อนนี้มากพอให้เธอคลอดลูก และยังเรียนต่อปริญญาโทไปพร้อมกับหาเงินได้ด้วย
การไปเรียนต่อต่างประเทศเป็นความฝันของเธอมาตลอด
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินว่านก็ลากกระเป๋าเดินออกจากย่านบ้านเก่าทรุดโทรม เรียกรถไปหานายหน้าอสังหาริมทรัพย์ แล้วเช่าห้องพักระยะสั้นไว้
ช่วงนั้นเธอเปลี่ยนช่องทางติดต่อ บล็อกญาติมิตรทุกคนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลิน จะไม่ปล่อยให้ใครตามหาเธอเจอ
เธอจัดการเรื่องวีซ่าเรียบร้อยแล้ว และจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวใกล้ที่สุดไปยังประเทศที่เธออยากไปมาตลอด
เธอติดต่อครอบครัวอุปถัมภ์ผ่านนายหน้าไว้เรียบร้อย
เมื่อลูก ๆ เกิดมาแล้ว พวกเขาจะไม่เกี่ยวข้องกับคนตระกูลหลินแม้แต่น้อย และเธอก็ไม่คิดจะเลี้ยงดูพ่อแม่ของตระกูลหลินยามแก่เฒ่า
นับจากนี้ไป ญาติสนิทของเธอก็มีเพียงลูกทั้งสองคน
พวกเขาเป็นคนไล่เธอไปเอง ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะไปให้ไกลสุดกู่
ไม่นานนัก หลินว่านก็ขึ้นเครื่องบิน มุ่งหน้าสู่โลกอีกฟากหนึ่งใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดง
ชีวิตใหม่ของเธอเริ่มต้นขึ้นแล้ว
......
ห้าปีต่อมา
“เด็ก ๆ แม่กลับมาแล้ว!” หลินว่านรีบกลับบ้านทันทีหลังเลิกงาน
ลูก ๆ กำลังรอเธออยู่
“คุณแม่!”
“คุณแม่!”
เด็กน้อยสองคนพุ่งเข้ามาในอ้อมกอดของหลินว่านพร้อมกัน
ทั้งที่เพิ่งแยกจากกันไม่กี่ชั่วโมง พวกเขาก็คิดถึงกันมากแล้ว
หลินว่านโอบกอดลูกทั้งสอง ความสุขเอ่อล้นเต็มหัวใจ
เธอหอมแก้มเล็ก ๆ ของลูกคนละฟอด “คิดถึงแม่ไหมจ๊ะ”
ลูก ๆ อายุเกินสี่ขวบแล้ว แต่เธอก็ยังหอมพวกเขาไม่เคยพอ
สิ่งที่เธอไม่เคยเสียใจที่สุด คือการหนีออกจากครอบครัวเดิมและยืนหยัดคลอดลูกทั้งสองคน
เมื่อสี่ปีก่อน เธอให้กำเนิดฝาแฝดชายหญิงในต่างแดน ตั้งชื่อว่าหลินอี้หนานกับหลินอี้เข่อ
เด็กน่ารักทั้งสองคนเติมความอบอุ่นให้ชีวิตของเธอ
ถ้าห้าปีก่อนเธอถูกบังคับให้แต่งงาน เธอคงถูกบังคับให้ทำแท้งลูกทั้งสองไปแล้ว ไหนเลยจะมีชีวิตที่แสนสุขอย่างทุกวันนี้
“คิดถึงค่ะ หนูคิดถึงคุณแม่ที่สุดเลย จุ๊บ ๆ หน่อย” ลูกสาวหลินอี้เข่อหอมแก้มหลินว่านดังจุ๊บ
“ผมคิดถึงแม่มากกว่าน้องอีก” ลูกชายหลินอี้หนานก็ไม่ยอมน้อยหน้า หอมแก้มหลินว่านไปหนึ่งฟอด
พวกเขารักคุณแม่ที่สุด
ความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดทั้งวันของหลินว่านพลันมลายหายไปในวินาทีนั้น
สิ่งที่ทำให้เธอมีแรงฮึดในทุก ๆ วันก็คือลูกน้อยทั้งสอง
แม้จะอยู่ต่างแดน ไม่มีญาติ ไม่มีเพื่อน และเลี้ยงลูกโดยลำพัง แต่เธอก็มีความสุขเหลือเกิน
ที่นี่ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขามาจากไหน และไม่มีใครรู้เรื่องราวในอดีตของเธอ
ลูก ๆ ก็ไม่ต้องถูกเลือกปฏิบัติเพียงเพราะไม่มีพ่อ
โชคดีที่เด็กทั้งสองรู้ความ พวกเขาไม่เคยถามคำถามที่ตอบยากสำหรับหลินว่านอย่างว่า ‘พ่อเป็นใคร’ เลยสักครั้ง