จ้าวโหย่วหลงย่อตัวลง พูดกับหวงฝูว่า "อย่าหดหัวสิ"
หวงฝูตัวสั่นเทิ้ม หวาดกลัวยิ่งนัก
ทันใดนั้น จ้าวโหย่วหลงก็ตบหน้าเขาฉาดใหญ่
ฝ่ามือนี้หนักหน่วงเอาการ ท่ามกลางผู้คนที่มุงดูมากมาย ในสภาพแวดล้อมอึกทึกครึกโครมเช่นนี้ ฉันยังได้ยินเสียงตบหน้าดังฉาดชัดเจน
เพียงชั่วพริบตา แก้มซ้ายของหวงฝูก็แดงปูดบวมขึ้นมา หางตามีเลือดซึมออกมานิดหนึ่ง
ฉันเบียดตัวมาอยู่หน้าฝูงชน จะได้มองเห็นชัดเจนยิ่งขึ้น
จ้าวโหย่วหลงพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงตบแก?"
หวงฝูส่ายหน้าร้องไห้
จ้าวโหย่วหลงด่าว่า "ก็เพราะแกพูดไม่ชัดเจนน่ะสิ ข้าถามแก เด็กผู้หญิงที่แกบอกว่าชวนไปเล่นนั่นเป็นเด็กบ้านไหน? เป็นเด็กในหมู่บ้านเราไหม?"
หวงฝูร้องไห้พลางส่ายหน้าอีกครั้ง "ไม่เคยเห็น ไม่ใช่เด็กในหมู่บ้านเรา ถ้าเป็นเด็กในหมู่บ้านเรา ข้าต้องรู้จักแน่นอน"
ตอนนั้นเอง หลิว寡妇 มารดาของหวงฝูก็พรวดเข้ามาหวงฝู กอดลูกชายตัวเองไว้แน่น
หล่อนตะโกนว่า "จ้าวต้าไห่ จ้าวโหย่วหลง พวกแกจะทำอะไรลูกชายฉัน?"
หวงฝูเสียพ่อไปเมื่อหลายปีก่อน มารดาของเขาถูกคนในหมู่บ้านเรียกว่า หลิว寡妇
จ้าวโหย่วหลงโกรธจัด "เสี่ยวตงตายไปแล้ว! ลูกชายแกยังอยู่ดี ๆ ข้าไม่ฆ่าลูกชายแกก็บุญแค่ไหนแล้ว!"
จ้าวต้าไห่ ในฐานะผู้ใหญ่บ้าน หลายปีมานี้ในหมู่บ้านทำตัวเหิมเกริมไม่เกรงใคร
โดยเฉพาะจ้าวโหย่วหลง น้องชายของเขา อ้างตัวว่าเป็นลูกมือหมายเลขหนึ่งของจ้าวต้าไห่ วัน ๆ มักรังแกคนในหมู่บ้าน
จ้าวต้าไห่พูดกับหลิว寡妇ว่า "ข้าขอถามลูกชายแกสองสามข้อ เจ้าอย่าเพิ่งพูดอะไร"
หลิว寡妇เม้มปาก อยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้
จ้าวต้าไห่ผลักจ้าวโหย่วหลงออกไปทีหนึ่ง แล้วเดินมานั่งยอง ๆ ตรงหน้าหวงฝู "ข้าแจ้งตำรวจไปแล้ว เดี๋ยวตำรวจก็มา ตอนนี้ข้าถามอะไรแกสองสามข้อ แกตอบข้ามาดี ๆ"
หวงฝูพยักหน้าอย่างกลัวเกรงยิ่งนัก
จ้าวต้าไห่กล่าวว่า "แกอย่ารีบ ค่อย ๆ นึกย้อนไป ตอนเที่ยงแกไปบ้านข้าตามเสี่ยวตง แล้วพวกแกสองคนไปเล่นที่ไหน? ระหว่างทางพบใครบ้าง?"
หวงฝูเริ่มรำลึกว่า "ข้าไปบ้านอาจ้าวตามจ้าวตงตอนฝนหยุด จากนั้นข้ากับจ้าวตงก็จับจั๊กจั่นในหมู่บ้าน แล้วก็เจอหวังเจี้ยนเฟย เขาเดินคนเดียวไปพลาง พูดกับตัวเองไปพลาง"
ชั่วขณะนั้น ชาวบ้านที่อยู่ข้าง ๆ ฉันต่างเพ่งสายตามาที่ตัวฉัน
ใจฉันหวาดกลัวขึ้นมา อย่างคนขี้ขลาดอยากร่นกายซ่อนตัว
เพราะตอนนั้นฉันยังเล็ก อายุแค่เก้าขวบเท่านั้น
อาจารย์ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเวลานี้ เอามือวางบนไหล่ฉัน
พอเห็นอาจารย์อยู่ ฉันก็ไม่กลัวอีกต่อไป
จ้าวต้าไห่บอกหวงฝูว่า "แกพูดต่อ"
หวงฝูพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดังไม่ค่อย "เพราะจ้าวตงชอบพาข้าไปรังแกหวังเจี้ยนเฟยด้วยกันเป็นประจำ เพราะงั้นทุกครั้งที่เจอเขา พวกเราสองคนก็อยากรังแกเขา ตอนนั้นพวกเราสองคนขวางหวังเจี้ยนเฟยไม่ให้ไป กำลังเตรียมรังแกเขา ทันใดนั้นในลานบ้านข้าง ๆ มีคนโยนก้อนหินมาโดนจ้าวตง จ้าวตงก็เลยปล่อยหวังเจี้ยนเฟยไป แล้วจะปีนเข้าลานบ้านไปดูว่าใครเป็นคนทำ ประตูใหญ่ของลานบ้านล็อกอยู่ เข้าได้แต่ปีนเท่านั้น ข้าเอาบ่าดันเขาให้ขึ้น แต่เขาปีนไม่ขึ้น ตอนที่พวกเราสองคนกำลังจะเลิก ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ตัวเล็กกว่าเราสองคน เธอใส่ชุดสีแดงทั้งตัว ผมสั้นมาก ยิ้มแย้มแจ่มใส เธอขาวมาก ๆ เลย ไม่มีคิ้ว เสียงพูดแหลมเล็ก เธอบอกว่าอยากไปเล่นกับจ้าวตงหลังหมู่บ้าน แล้วจ้าวตงก็ตกลง บอกให้ข้ากลับบ้านก่อน ข้าไม่กล้าไม่ฟังคำของจ้าวตง ก็เลยกลับบ้าน หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น ข้าก็ไม่รู้แล้ว"
อาจารย์ฉันจู่ ๆ ก็เดินออกมาข้างหน้า สีหน้าเรียบเฉย มองหวงฝูพลางถามว่า "แกแน่ใจว่าเด็กผู้หญิงนั้นใส่ชุดสีแดงทั้งตัว ไม่มีคิ้ว?"
"ใช่แล้ว เธอไม่มีคิ้ว" หวงฝูผงกศีรษะแรง ๆ
จ้าวโหย่วหลงชี้นิ้วมาอาจารย์ฉัน พลางร้องด่า "ไอ้เฒ่างมงาย นี่เรื่องของแกด้วยหรือ? รีบ ๆ ไปให้ไกลสุดลูกหูลูกตาเดี๋ยวนี้!"
ในหมู่บ้าน ผู้เฒ่าผู้แก่และคนวัยกลางบางคนยังให้ความเคารพอาจารย์ฉันอยู่บ้าง แต่คนหนุ่มอย่างจ้าวโหย่วหลงไม่ให้
พวกเขาแทบทั้งหมดเป็นพวกไม่เชื่อเรื่องผีสาง ในสายตาพวกเขา อาจารย์ฉันก็แค่หมอดูต้มตุ๋นข้างถนน
จ้าวต้าไห่หันไปด่าจ้าวโหย่วหลงว่า "แกหุบปากเดี๋ยวนี้ ถ้าพูดอีก ข้าจะพิฆาตแก!"
จ้าวโหย่วหลงรีบหุบปากงับ ก้มหัวไม่พูดอะไรอีก
จ้าวต้าไห่มองมาอาจารย์ฉัน "ซานเย ท่านว่ายังไง?"
อาจารย์ฉันพูดเรียบ ๆ "รอบศพลูกชายเจ้าเต็มไปด้วยไออาฆาต ชัดเจนว่าถูกสิ่งอัปมงคลล่อมา แล้วจึงถูกทำร้ายจนตาย"
ใบหน้าจ้าวต้าไห่กระตุกตุบ ๆ "ซานเย กำจัดสิ่งอัปมงคลนั้นได้ไหม?"
อาจารย์ฉันเดินไปตรงหน้าเขา กระซิบอะไรให้ฟังสักพักที่ข้างหู
ฉับพลัน สีหน้าจ้าวต้าไห่เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดน่ากลัวอย่างที่สุด ดวงตาก็เบิกโพลงกลมโต
เขาผงกศีรษะ ตะโกนสุดเสียงว่า "จ้าวโหย่วหลง! แกรีบไปหลังเขาเดี๋ยวนี้ ดูซิว่าต้นฮวยบนหลุมศพของจื่อถิงยังอยู่ไหม!"
จ้าวโหย่วหลงรีบขานรับ "ได้เลยพี่"
อาจารย์ฉันพูดอีกว่า "ถ้าต้นฮวยหายไป ก็แสดงว่าสิ่งนั้นหลุดออกมาแล้ว ค่อยมาหาข้าที่หลัง แต่ถ้าต้นฮวยยังอยู่ ก็แปลว่าไอ้หนูหวงฝูคนนี้โกหก"
พูดจบ ก็จูงมือฉันเดินกลับบ้าน
ระหว่างทาง
ฉันถามอาจารย์ "อาจารย์ ท่านพูดอะไรกับผู้ใหญ่บ้าน ทำไมเขากลัวขนาดนั้น?"
อาจารย์ฉันยิ้มบาง ๆ อธิบายว่า "ก่อนมีจ้าวตง จ้าวต้าไห่เคยมีลูกสาวคนหนึ่ง ลูกสาวชื่อจ้าวจื่อถิง ตอนจื่อถิงอายุห้าขวบ ถูกผีน้ำลากลงไปในบึงน้ำใหญ่หน้าหมู่บ้านจมน้ำตาย ตอนกู้ขึ้นมา ศพเน่าเหม็นไปแล้ว อีกทั้งศพยังแดงทั้งตัว ในคืนวันแรมสองค่ำ เจ็ดวันหลังจื่อถิงตาย วิญญาณของหล่อนก็กลับมาเกือบจะบีบคอจ้าวต้าไห่ตาย ตอนนั้น จ้าวต้าไห่บรรยายลักษณะวิญญาณของจ้าวจื่อถิงว่า ไม่มีคิ้ว ใส่ชุดสีแดงทั้งตัว คนตระกูลจ้าวให้ข้าช่วย ข้าก็เลยให้พวกเขาหาต้นฮวยใหญ่มาปลูกบนหลุมศพจ้าวจื่อถิง ต้นฮวยข่มวิญญาณ ตั้งแต่นั้นมา วิญญาณของจ้าวจื่อถิงก็ไม่เคยอาละวาดอีกเลย"
ฉันถามเสียงเบาว่า "ในหนังสือว่าไว้ วิญญาณที่ถูกต้นฮวยกดทับจะไม่สามารถกลับชาติมาเกิด เข้าสู่วัฏสงสารได้หรือ?"
อาจารย์ส่งเสียงอืมในลำคอ "ถูกแล้ว แต่ว่าจ้าวจื่อถิงกลายเป็นผีดุร้ายไปแล้ว ถ้าไม่สะกดไว้ ต้องตามฆ่าคนตายอีกมากแน่นอน"
……
ฉันกับอาจารย์กลับมาถึงบ้านไม่นาน จ้าวต้าไห่ก็มาถึง
คราวนี้จ้าวต้าไห่มาแบบร้องห่มร้องไห้
พอเข้าประตูก็คุกเข่าลงเลย "ซานเย ต้นฮวยหายไปแล้ว! ตอนเที่ยงฟ้าผ่าเปรี้ยง ต้นฮวยนั่นถูกฟ้าผ่าจนแตกเป็นสองซีก"
อาจารย์ฉันกำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่บนเก้าอี้ ได้ยินเขาพูดดังนั้น ก็ลุกพรวดขึ้นทันที
จากนั้นพูดกับฉันว่า "เจี้ยนเฟย เจ้าอยู่บ้านดูโทรทัศน์ไป ครูออกไปข้างนอกสักครู่ จะรีบกลับมา"
ฉันอยากบอกว่าจะไปกับอาจารย์ด้วย แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก อาจารย์ก็กระซิบว่า "อยู่บ้านดี ๆ อย่าไปไหนทั้งนั้น จำให้ขึ้นใจ ใครมาเรียกก็อย่าเปิดประตู"
อาจารย์พูดจบก็หยิบกุญแจมาล็อกประตูจากข้างนอก
ฉันนอนพาดหน้าต่างมองเขากับผู้ใหญ่บ้านเดินออกจากประตูรั้วหน้าบ้านไป หลังจากนั้นอาจารย์ก็ล็อกประตูรั้วหน้าบ้านอีก
ชั่วขณะนั้น ในบ้านก็เหลือแค่ฉันคนเดียว
ฉันจำต้องเข้ามาในห้องนอน เปิดโทรทัศน์ดูไปเรื่อย
โทรทัศน์เป็นภาพขาวดำ มีจุดหิมะเต็มจออีกต่างหาก
สมัยปีเก้าสิบต้น ๆ ในชนบทน้อยบ้านนักจะมีโทรทัศน์สี
ดูไปดูมา ความง่วงก็คืบคลาน
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสียงหนึ่งทุ้มต่ำกังวานสะท้อนข้างหูฉัน "ท่านพี่จ๋า เปิดประตูหน่อย เอาของเล่นของท่านพี่มาให้ข้าเล่นที……"