เสียงขาด ๆ หาย ๆ บางครั้งก็อยู่ไกล บางครั้งก็อยู่ใกล้
ฉันสะดุ้งตื่น ลืมตาขึ้นอย่างแรง ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ โทรทัศน์ยังเปิดอยู่
เพียงแต่บนหน้าจอเป็นจุดหิมะเต็มจอ พร้อมกับเสียงซ่า ๆ ดังแทรกขึ้นมา
นาฬิกาบนผนังชี้ไปที่ห้าทุ่มสี่สิบ
ฉันมองไปรอบ ๆ คิดในใจว่าเมื่อกี้ใครเรียกฉัน
แต่ดึกขนาดนี้แล้ว อาจารย์กลับมาหรือยังนะ
ฉันลุกขึ้นเดินไปทางห้องโถง ประตูห้องโถงยังคงล็อกอยู่
ฉันเรียกเบา ๆ ว่า "อาจารย์"
มีเพียงความเงียบสงัดประหนึ่งความตายตอบกลับมา
คืนฤดูร้อนอบอ้าวมากในบ้าน ด้านนอกมีเสียงแมลงร้องที่ไม่รู้จัก
ในใจฉันเริ่มรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย
อาจารย์ออกไปข้างนอกนานแล้ว ทำไมยังไม่กลับมาอีก
ขณะกำลังสงสัย เสียงโหยหวนนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"พี่ชาย ขอของเล่นของพี่หน่อยสิ…"
คราวนี้ เสียงนั้นเหมือนกับดังอยู่ข้างหูของฉัน
ฉันรีบหันหน้ากลับไป
ด้านหลังว่างเปล่า มีเพียงกำแพง ไม่เห็นสิ่งชั่วร้ายอะไร
วินาทีนั้น ถ้าบอกว่าไม่กลัวก็คงโกหก
ฉันรู้สึกเพียงว่าหัวใจเต้นเร็วมาก ขาทั้งสองข้างก็สั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย
จ้าวจื่อถิงที่ฆ่าจ้าวตง ตามมาหาฉันแล้วอย่างนั้นหรือ
แค่คิดถึงสภาพการตายของจ้าวตง ใจฉันก็ขนลุกซู่ขึ้นมา
ฉันแนบชิดกำแพง มองดูประตูห้องโถงอย่างเงียบ ๆ
ตอนนี้ไม่รู้ทำไม รู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองฉันอยู่
ความรู้สึกถูกใครบางคนจ้องมองนั้นรุนแรงมาก
ในใจฉันท่องเงียบ ๆ ว่า "อาจารย์รีบกลับมา อาจารย์รีบกลับมา…"
ขณะนั้นเอง เสียงโหยหวนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"พี่ชาย รีบเปิดประตูสิ ถ้าพี่ยังไม่เปิด หนูก็จะเข้าไปเองแล้วนะ"
วินาทีต่อมา ประตูห้องโถงก็เกิดเสียง ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงดังมาก ราวกับมีคนกำลังทุบประตูอยู่ด้านนอกอย่างบ้าคลั่ง
ฉันตกใจจนเอามือปิดหู แล้วรีบวิ่งเข้าไปด้านในของห้องนอน
เพิ่งถึงห้องนอน หน้าจอโทรทัศน์ขาวดำก็เกิดการเปลี่ยนแปลง
บนหน้าจอที่เคยเป็นจุดหิมะเต็มจอ ปรากฏใบหน้าขาวซีดขึ้นมา
ใบหน้านี้ดวงตาหรี่ปรือ ไม่มีคิ้ว มุมปากแสยะยันถึงโคนหู เผยให้เห็นฟันสีดำเต็มปาก
เป็นเด็กหญิงที่ใส่ชุดแดง กางร่มแดงนั่นเอง!
ฉันตกใจจนกรีดร้องลั่น หันหลังจะวิ่งไปทางห้องโถงอีกครั้ง
แต่พอหันหลังไป ฉากตรงหน้ากลับเปลี่ยนไป
ห้องโถงหายไปแล้ว
และตรงหน้า ยังคงเป็นห้องนอน
พูดอีกอย่างคือ ฉันเดินผ่านประตูห้องนอน แล้วกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง
ใบหน้าในโทรทัศน์ส่งเสียงหัวเราะชั่วร้าย จี๊ จี๊ จี๊ "พี่ชาย หนูบอกแล้วไง ถ้าพี่ไม่เปิดประตู หนูก็เข้าไปเอง"
ฉันตกใจจนวิญญาณแทบหลุด ทรุดก้นตึงนั่งลงกับพื้น
มือเรียวเล็กคู่หนึ่งยื่นออกมาจากโทรทัศน์
เล็บมือเปล่งแสงสีเขียวเขียวประหลาด ดูเหมือนมือคู่นี้กำลังจะมาถึงตรงหน้าฉัน
ฉันอดไม่ไหว ส่งเสียงกรีดร้องออกมาอีกครั้ง
ตรงหน้ามืดสนิท พร้อมกับตัวสั่นวูบ
รอบด้านมีแต่ความมืดเวิ้งว้าง
ความรู้สึกราวตัวไร้น้ำหนักรุนแรงถาโถมเข้ามา…
ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้
แต่ตอนนี้หน้าผากและสันจมูกของฉันเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น แผ่นหลังก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
ไฟในห้องสว่างอยู่ โทรทัศน์ยังคงฉายละครทีวีเรื่องปกติ
ฉันมองไปที่นาฬิกาบนผนัง สี่ทุ่มครึ่ง
หรือว่าเมื่อกี้เป็นแค่ฝันร้าย
แต่ฝันร้ายนี้ก็สมจริงเกินไปแล้วไม่ใช่หรือ
ฉันเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก เรียกอาจารย์ออกไปครั้งหนึ่ง
ไม่มีใครตอบ ด้านนอกเงียบสนิท
อาจารย์ออกไปหลายชั่วโมงแล้ว ยังไม่กลับมาเลย
ฉันลุกขึ้นมาที่ห้องโถง
เห็นประตูห้องโถงล็อกอยู่ ในใจฉันร้อนรนมาก
ฉันกำลังจะนั่งลงรออาจารย์กลับมา ประตูห้องโถงก็เกิดเสียงดังตุบ
ต่อจากนั้น ประตูก็เปิดออก
ร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงปากประตู ศีรษะเอียง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายมองมาที่ฉัน
นางสวมชุดแดงทั้งตัว ผมสั้น แสยะปาก เท้าลอยไม่แตะพื้น
ภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาของนางขาวมากกว่าดำ
ฉันยังคงมองเห็นใบหน้าของนางได้ชัดเจน รวมถึงไออาฆาตสีดำรอบกายนาง
จากปากของนางส่งเสียงหัวเราะน่าขนลุก "พี่ชาย หนูมาอีกแล้วนะ"
ปฏิกิริยาแรกของฉันคือยื่นมือออกไปบีบตัวเองอย่างแรง
ความเจ็บปวดบอกฉันว่าคราวนี้ไม่ใช่ฝัน
เด็กหญิงผีชุดแดงตามมาเอาชีวิตฉันจริง ๆ แล้ว
คิดไม่ตกเลย ฉันกับนางไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ทำไมนางถึงจ้องเล่นงานฉันไม่วาง
ฉันแม้จะเห็นของไม่ดีบ่อย ๆ แต่ของไม่ดีพวกนั้นก็ไม่เคยทำร้ายฉัน
แถมอาจารย์ยังบอกว่าฉันเกิดมาพร้อมชะตาหยิน เห็นผีเป็นเรื่องปกติ
ดังนั้นตลอดมา ฉันจึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวของไม่ดีมากเท่าไหร่
แต่ของไม่ดีตรงหน้าครั้งนี้ทำให้ความตื่นตัวในใจฉันพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์
ฉันสัมผัสได้ว่า นางไม่ได้มาเล่นกับฉันง่าย ๆ แน่ แต่นางต้องการเอาชีวิตฉัน!
จ้าวตงก็เพราะเล่นกับนาง ถึงถูกนางส่งตัวไป ฉันจะให้นางฆ่าไม่ได้
ตอนกลางวัน ถ้าไม่มีพี่สาวอยู่ ป่านนั้นฉันก็คงถูกนางฆ่าไปแล้ว
นึกถึงพี่สาว จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงคำที่แม่บอก
หากเจออันตราย สามารถเรียกนางกับพี่สาวให้ช่วยได้
ฉันชี้นิ้วไปที่เด็กหญิงชุดแดงตรงหน้าประตู น้ำเสียงสั่นเครือ "แกต้องการอะไรกันแน่"
สิ้นคำพูด นางก็ฉับพรวดเดียวมาอยู่ตรงหน้าฉัน ไม่ให้โอกาสฉันตอบโต้เลยสักนิด
เกือบจะหน้าแนบหน้าฉัน นางยิ้มอย่างทารุณ "ข้าก็อยากให้เจ้าตายน่ะสิ!"
พูดพลาง ทั้งสองมือก็รัดเข้าที่คอของฉัน
ฉันดิ้นรนสุดชีวิต อยากยื่นมือออกไปดึงแขนของนาง แต่มือของฉันยกไม่ขึ้น ไม่มีแรงเลยสักนิด
ฉันสัมผัสได้ถึงมือทั้งคู่ของนางที่เย็นเฉียบ ความเย็นเสียดแทงถึงกระดูกลามจากลำคอของฉันไปทั่วร่าง ทำให้ฉันรู้สึกราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง
วินาทีนี้ ฉันอยากตะโกนเรียกแม่กับพี่สาวดัง ๆ แต่กลับทำได้เพียงส่งเสียงอ้อแอ้ไม่ชัด
"ตายเสีย ตายแล้วมาเล่นกับข้า ต่อจากนั้นก็ได้เล่นด้วยกันทุกวัน" เด็กหญิงผีชุดแดงหัวเราะคิกคัก แรงที่มือก็เพิ่มขึ้นอีกสองสามส่วน
นางเพิ่งพูดจบ เคียวคมหนึ่งก็เฉียดหน้าฉันฟันลงไป อย่างแม่นยำเฉียบขาดใส่ข้อมือของนาง
"เคร้ง!"
น่าจะเป็นเสียงกระดูกหัก
มือทั้งคู่ของเด็กหญิงผีชุดแดงถูกตัดขาด
ไม่มีเลือดพุ่งกระเซ็น มีเพียงไออาฆาตสีดำจำนวนมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากรอยแผลของนาง
มือคู่นั้นของนางร่วงหล่นลงพื้น ไม่นานก็กลายเป็นไอสีดำ หายไป
ฉันกุมคอ ไออย่างรุนแรง พร้อมกับสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ ๆ
เมื่อกี้ฉันสัมผัสได้ว่าฉันเกือบจะตายไปแล้ว
ร่างหนึ่งมายืนอยู่ข้างกายฉัน
ร่างนั้นถือเคียว พูดเรียบ ๆ ว่า "ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ หากเจออันตรายให้เรียกข้าทันที ทำไมไม่เรียก"
คือแม่นั่นเอง
ภายใต้แสงไฟของห้องโถง แม่มีเงา
ส่วนเด็กหญิงผีชุดแดงไม่มีเงา
นางมองดูข้อมือของตน อ้าปากส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน "เจ้า เจ้าทำอะไรข้า"
ขณะนั้นเอง เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏบนไหล่ของนาง
คือพี่สาวของฉัน
เห็นเพียงพี่สาวอ้าปากกว้างอย่างเหลือเชื่อ ฉวยกัดไปที่ศีรษะของเด็กหญิงผีชุดแดง
ฉันตะลึงตาค้าง ยังไม่ทันได้ดูให้ละเอียด แม่ก็ยื่นมือมาปิดตาฉันไว้
แม้ดวงตาจะถูกปิดไว้ แต่ฉันก็ได้ยินเสียงกรีดร้องที่เด็กหญิงผีชุดแดงส่งออกมา
ผ่านไปพักใหญ่ แม่ถึงได้เอามือออก
เด็กหญิงผีชุดแดงหายไปแล้ว ส่วนพี่สาวนั่งอยู่บนพื้น กุมท้อง อ้าปากเรอออกมา
ขณะที่เรอ ปากยังคงพ่นไออาฆาตสีดำออกมา…