ถ้าคุณปู่คุณย่าและน้องสาวสามีมาที่ค่ายทหาร แล้วเห็นว่าไม่มีที่พักให้พวกเขาอยู่
พวกเขาอาจไม่ตำหนิฟู่เยี่ยนชิง แต่คงประทับใจในตัวเธอที่เป็นหลานสะใภ้คนแรกไม่ดีแน่
เพราะฉะนั้นเรื่องนี้จะปล่อยให้ล่าช้าไม่ได้
ฟู่เยี่ยนชิงพยักหน้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มงดงาม
“วางใจเถอะ ผมจำได้แล้ว พรุ่งนี้เที่ยงผมจะเรียกพวกเขามาจัดการ”
ซูเหมียนพยักหน้า เธอคิดว่าคนลงมือทำได้รวดเร็วอย่างฟู่เยี่ยนชิง เมื่อพูดแล้วก็คงทำได้แน่นอน
“ซูเหมียน” จู่ ๆ ฟู่เยี่ยนชิงก็เรียกชื่อเธอ
“คะ?”
ทุกครั้งที่ผู้ชายคนนี้เรียกชื่อ เธอจะรู้สึกวาบหวามซ่านซ่าในใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
เธอคงไม่ได้กำลังตกหลุมรักหรอกนะ แค่เขาเรียกชื่อเองแท้ ๆ
ฟู่เยี่ยนชิงจ้องตาเธอ ก่อนถามอย่างจริงจังว่า “พอคุณปู่คุณย่ากับน้องสาวผมมาแล้ว คุณคิดจะนอนที่ไหน?”
ประโยคเดียวทำซูเหมียนอึ้งไปเลย
“ฉันนอนกับต้าป่าวและเอ้อร์ป่าว—”
เสียงของเธอหยุดกึกทันที จู่ ๆ ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฟู่เยี่ยนชิงถึงถามเรื่องนี้
“คุณจะนอนกับต้าป่าวและเอ้อร์ป่าว แล้วให้คุณปู่คุณย่ามานอนห้องเดียวกับพวกคุณเหรอ?”
ซูเหมียนจะกล้าคิดแบบนั้นได้อย่างไร แปลกเกินไปแล้ว
เธอรีบโบกมือปฏิเสธ บอกว่าไม่ได้หมายความอย่างนั้น
“อีกอย่าง คุณจะให้ครอบครัวรู้หรือว่าเรานอนแยกห้องกัน?”