ซูเหมียนยุ่งมาทั้งวัน เพื่อให้ผักในแปลงหน้าบ้านกับหลังบ้านโตเร็วและเก็บกินได้ไว วันนี้เธอจึงตักน้ำพุวิญญาณจากมิติใส่ถังมาหลายใบ แล้วนำไปรดผัก
ดูจากอัตราการเติบโตแล้ว อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ผักก็น่าจะเก็บกินได้
ซูเหมียนรู้สึกพอใจกับชีวิตในบ้านพักครอบครัวทหารมาก
สำหรับเธอ การได้ใช้ชีวิตเรียบง่าย ได้อยู่กับเด็ก ๆ ทั้งสองคน ก็เป็นวันที่ดีที่สุดแล้ว เธอมีความสุขมาก
แต่ไม่คิดเลยว่าข่าวร้ายจะมาถึงเร็วขนาดนี้
ตอนฟู่เยี่ยนชิงกลับมาในช่วงเย็น จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นระหว่างนั่งกินข้าวว่า “ซูเหมียน ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ”
ไม่รู้ทำไม พอได้ยินคำพูดนี้ หัวใจของซูเหมียนก็พลันบีบรัด
ฟู่เยี่ยนชิงไม่ค่อยพูดเรื่องอะไรกับเธออย่างเป็นทางการแบบนี้ อยู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาแบบนี้ คงเป็นเพราะ...เขาคิดว่าเรื่องนี้จะส่งผลต่อชีวิตของพวกเขาในตอนนี้หรือเปล่า?
“คุณ...พูดมาเถอะ”
ซูเหมียนวางชามกับตะเกียบลง ตั้งใจฟังเขาอย่างจริงจัง
เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ฟู่เยี่ยนชิงก็อดรู้สึกเสียใจขึ้นมาไม่ได้
รู้อย่างนี้รอให้เธอกินอิ่มก่อนค่อยพูดก็ดี
“วันนี้ฉันได้รับโทรศัพท์จากที่บ้าน”
ฟู่เยี่ยนชิงพูดเพียงประโยคเดียว ซูเหมียนก็เข้าใจแล้วว่าเขาจะพูดอะไร
“แล้วไงต่อ?” ซูเหมียนถาม
“ที่บ้านรู้เรื่องของฉันกับเธอ รวมถึงเรื่องต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวแล้ว เพราะอย่างนั้น...คุณปู่ คุณย่า แล้วก็น้องสาวฉันเลยคิดจะมาหาที่ค่ายทหาร ฉันเดาว่าพวกเขาคงไม่ได้มาอยู่แค่สองสามวัน”