ฟู่เยี่ยนชิงมองน้องสาว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อว่า “ยังมีอีกไหม?”
ฟู่ชินเหยาเกือบคิดว่าตัวเองหูฝาดไป คำว่า ‘ยังมีอีกไหม’ หมายความว่ายังไงกัน? สมองพี่ชายเธอคงไม่ได้พังไปแล้วหรอกนะ?
“ไม่ใช่สิพี่ ฉันนึกว่า...นึกว่าพี่แคร์พี่สะใภ้มากซะอีก?”
แม้ปกติฟู่ชินเหยาจะดูไม่ค่อยเป็นผู้เป็นคน แต่จริง ๆ แล้วเธอฉลาดมาก แถมยังรู้จักสังเกตสีหน้าคนอื่น ไม่อย่างนั้นคงมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าฉินเจี่ยนจือมีใจให้พี่สะใภ้ของเธอ
แต่ท่าทีของพี่ชายตอนนี้หมายความว่ายังไงกัน?
ฟู่เยี่ยนชิงใช้นิ้วเคาะหัวฟู่ชินเหยา สีหน้าระอา “เธอคิดอะไรอยู่? พี่สะใภ้เป็นคนที่พี่แต่งงานด้วยอย่างถูกต้อง แถมตอนนี้ชื่อยังอยู่ในทะเบียนสมรสเล่มเดียวกัน พี่จะไม่แคร์เธอได้ยังไง?”
ฟู่เยี่ยนชิงกลัวเหลือเกินว่าน้องสาวปากสว่างคนนี้จะเอาเรื่องไปพูดมั่ว ๆ กับซูเหมียนจนเกิดความเข้าใจผิด
ฟู่ชินเหยายกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง สีหน้าไม่เข้าใจอย่างยิ่ง “ในเมื่อพี่แคร์พี่สะใภ้ แล้วมีคนชอบเธอ แถมยังแสดงออกโจ่งแจ้งขนาดนั้น พี่ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?”
ฟู่เยี่ยนชิงกลับหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบว่า “มีคนชอบพี่สะใภ้ก็แปลว่าเธอมีเสน่ห์ อีกอย่าง พี่กับพี่สะใภ้เป็นคู่สมรสทหาร ต่อให้คนนั้นชอบเธอแล้วจะทำอะไรได้? ก็ได้แค่มองเท่านั้น พี่สะใภ้เป็นคนซื่อตรงและรู้จักวางตัว พี่ไม่สงสัยอะไรในตัวเธอหรอก เพราะงั้นเรื่องนี้เธอไม่ต้องไปทำอะไรเกินจำเป็น”