ซูเหมียนฟังบทสนทนาระหว่างฉินเจี่ยนจือกับฟู่ชินเหยาแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เธอมองฉินเจี่ยนจือ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “พวกเรากินกันเกือบเสร็จแล้ว งั้นขอตัวกลับก่อนนะคะ”
คราวนี้ฟู่ชินเหยาไม่หาข้ออ้างอยู่ต่ออีกแล้ว เธอจ้องฉินเจี่ยนจือเขม็ง ราวกับกำลังบอกว่า เห็นไหม ในใจพี่สะใภ้ ฉันไม่ได้เห็นนายเป็นตัวอะไรเลย
มือที่ฉินเจี่ยนจือจับถ้วยชาพลันกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยน เขายิ้มตอบว่า “ได้ งั้นพวกคุณกลับก่อนเถอะ ไว้วันหลังค่อยคุยกัน”
“ได้ค่ะ”
ซูเหมียนตอบแล้วรีบดึงฟู่ชินเหยาออกไป
เธอรู้ดีว่าไม่ว่าฉินเจี่ยนจือจะคิดกับเธอเกินเลยหรือไม่ ต่อไปเธอก็คงไม่เป็นฝ่ายไปมาหาสู่เขาอีกแล้ว
คำนินทาอาจไม่ส่งผลอะไรกับผู้ชายมากนัก
แต่สำหรับผู้หญิง โดยเฉพาะภรรยาทหารอย่างเธอ มันร้ายแรงถึงขั้นทำลายชีวิตได้
ซูเหมียนจะไม่ปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น เธอไม่ได้มีแค่ตัวเอง แต่ยังมีลูกอีกสองคนด้วย
แต่เดินไปได้ครึ่งทาง ฟู่ชินเหยาก็หันมาบอกซูเหมียนกะทันหันว่า “พี่สะใภ้ ฉันปวดท้อง พี่รอฉันตรงนี้แป๊บนะ เดี๋ยวฉันมา”
ซูเหมียนได้ยินแล้วก็รีบชี้ไปทางหนึ่ง “ห้องน้ำอยู่ทางนั้น ไปทางนั้นเลย”
“ได้ค่ะพี่สะใภ้ เดี๋ยวฉันมา”
เมื่อมองตามแผ่นหลังของฟู่ชินเหยา ซูเหมียนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ แต่บอกไม่ถูกว่าเพราะอะไร