ทั้งสองคนคิดกันคนละแบบ ฟู่เยี่ยนชิงมองเรื่องต่าง ๆ ในฐานะผู้มีอำนาจ จึงอยากให้ซูเหมียนได้รับสิทธิพิเศษบางอย่างหลังจากมาเป็นภรรยาของเขา
แต่ซูเหมียนเตรียมใจมาตลอดว่าในอนาคตฟู่เยี่ยนชิงอาจทอดทิ้งเธอได้ เธอจึงไม่อยากพึ่งพาเขามากเกินไป แน่นอนว่าไม่มีทางทำตามความต้องการของเขาแล้วใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ในค่ายทหารจริง ๆ
ในใจเธอยังคอยคิดอยู่เสมอว่าจะหางานอะไรทำได้บ้าง อย่างน้อยก็ยังมีทางถอยให้ตัวเอง
เรื่องว่าจะจ้างแม่บ้านหรือไม่ทำให้ทั้งคู่ตกลงกันไม่ได้อยู่พักหนึ่ง
ซูเหมียนคิดว่าถ้าจ้างแม่บ้าน ภาพลักษณ์ของเธอในสายตาผู้ใหญ่ทั้งสองแห่งตระกูลฟู่คงพังไม่เป็นท่า ฟู่เยี่ยนชิงไม่เข้าใจจุดยืนของเธอเลยสักนิด
ส่วนฟู่เยี่ยนชิงก็เป็นห่วงว่าภรรยาจะเหนื่อยเกินไป ต้องดูแลคนทั้งครอบครัว เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นเลยจริง ๆ
เมื่อเห็นท่าทางดื้อรั้นของหญิงสาวตรงหน้า ฟู่เยี่ยนชิงก็ปวดหัวจนยกมือขึ้นนวดขมับ
“ได้ เรื่องนี้ตามใจคุณ ผมจะไม่ยุ่งแล้ว”
ในเมื่อซูเหมียนไม่คิดว่าเหนื่อย เขาก็ไม่อยากทำให้เธอรำคาญ ฟู่เยี่ยนชิงคิดในใจ
“อืม” เมื่อเห็นฟู่เยี่ยนชิงยอมถอย ซูเหมียนก็โล่งใจขึ้นมาในที่สุด
“มีอีกเรื่องหนึ่ง” จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องฉินเจี่ยนจือขึ้นมา จึงคิดว่าพูดกับฟู่เยี่ยนชิงไปพร้อมกันเลยดีกว่า
“อืม เรื่องอะไร?” ฟู่เยี่ยนชิงถาม
“คือว่า...วันนี้ฉันไปเดินตลาดกับเหยาเหยา แล้วบังเอิญเจอคนบ้านเดียวกันคนนั้นที่เคยเจอคราวก่อน”