ซูเหมียนออกมาแล้วไม่เห็นฟู่เยี่ยนชิง จึงเดินออกมาตามหา
เพราะกลัวว่าเขาจะต้องรอนานเกินไป
แต่พอออกจากบ้านตัวเอง ก็เห็นฟู่เยี่ยนชิงกำลังยืนคุยกับอวี๋จ้านอยู่ตรงหน้าบ้านของอีกฝ่าย
เดิมทีเธอไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะทั้งสองคน แต่ฟู่เยี่ยนชิงกลับเห็นเธอเข้าเสียก่อน
ในเมื่อเห็นกันแล้ว เธอก็เข้าไปทักทายสักหน่อยดีกว่า
ภายใต้สายตาของผู้ชายร่างสูงสองคน ซูเหมียนรู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ จนเดินไม่เป็นธรรมชาติ แทบจะก้าวแขนขาพร้อมกันไปหมด
เธอเพิ่งเดินเข้าไปใกล้ฟู่เยี่ยนชิง อีกฝ่ายก็ยื่นมือมาคว้ามือเธอไปกุมไว้ในอุ้งมือ
นี่... ยังมีคนอื่นอยู่นะ ฟู่เยี่ยนชิงยังทำแบบนี้อีก!
ซูเหมียนอยากดึงมือออก แต่ชายหนุ่มกลับกุมไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหนีไปอย่างนั้น
กลัวว่าอวี๋จ้านจะล้อเอา ซูเหมียนจึงไม่กล้าขยับตัวทำอะไรอีก
เธอเหลือบมองฟู่เยี่ยนชิงอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะหันไปหาอวี๋จ้าน
“ผู้บังคับกองพันอวี๋ ลูกสองคนของฉันอยู่บ้านคุณใช่ไหมคะ?” ซูเหมียนไม่มีเรื่องอื่นจะพูด จึงได้แต่ถามออกไป
อวี๋จ้านยังไม่ทันตอบ จู่ ๆ เด็ก ๆ หลายคนก็กรูกันออกมาจากในบ้าน
“แม่จ๋า แม่จ๋า...” ต้าป่าวจูงเอ้อร์ป่าว วิ่งตรงมาหาซูเหมียน
เมื่อคืนทั้งคืนไม่ได้เจอแม่ เด็กทั้งสองคิดถึงเธอมาก
“อ้าว ต้าป่าว เอ้อร์ป่าว เล่นบ้านพี่สนุกไหมจ๊ะ?” ซูเหมียนถามยิ้ม ๆ
“สนุกครับ พี่สอนพวกเราอ่านหนังสือเขียนหนังสือด้วย” ต้าป่าวตอบอย่างตื่นเต้น