สุดท้ายสวี่เหยียนก็ไม่กล้าเดินผ่านซูเหมียนกับพวกเขา ได้แต่หันหลังหนีไปอย่างหงอย ๆ
ซูเหมียนมองท่าทางของเธอแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ รู้สึกว่าคนคนนี้ช่างประหลาดเหลือเกิน
ตอนนั้นสวี่เหยียนยังกล้าขวางเธอซึ่งเป็นภรรยาท่านผู้บังคับการฟู่ แล้วสั่งให้เธอกลับไปให้ความร่วมมือในการสอบสวน แสดงว่าสวี่เหยียนไม่ใช่คนขี้ขลาด
แต่ตอนนี้กลับไม่กล้าแม้แต่จะเดินผ่านพวกเธอหรือ? แปลกเกินไปแล้ว
ซูเหมียนไม่รู้เลยว่าฟู่เยี่ยนชิงเคยออกหน้าเตือนสวี่เหยียนไปครั้งหนึ่งแล้ว และเขาคงไม่บอกเรื่องนี้กับซูเหมียนแน่
ท้ายที่สุดทุกคนก็ตัดสินใจเดินไปในเมือง ถึงอย่างไรใช้เวลาแค่ราว 20 นาทีพอดี ถือเสียว่าเดินเล่นไปด้วย
พอทุกคนเดินมาถึงทางออกบ้านพักครอบครัวทหาร เหล่าหญิงวัยกลางคนที่ชอบนั่งคุยกันบนแท่นหินตรงทางออกต่างก็หันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว
ซูเหมียนแทบไม่ค่อยออกจากบ้าน เว้นแต่ต้องไปร้านสวัสดิการเพื่อแลกธัญพืชหรือเนื้อ ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่ค่อยออกไปไหน
พอจู่ ๆ เห็นซูเหมียนปรากฏตัว ทุกคนจึงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
เพราะพวกเธอสังเกตว่า ไม่ได้เจอกันพักเดียว ภรรยาท่านผู้บังคับการฟู่ดูเหมือนจะสวยขึ้นอีกแล้ว
ฟู่เยี่ยนชิงเดินอยู่ข้างซูเหมียน ทั้งสองเดินเคียงกันไป
คนหนึ่งหล่อเหลา อีกคนงดงามอ่อนหวาน เมื่อยืนอยู่ด้วยกันแล้วดูเหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก
“คนนั้นภรรยาท่านผู้บังคับการฟู่หรือ?” ใครคนหนึ่งถามเสียงเบา