“เหล่าฟู่ คุณมาหาผมแท้ ๆ ยังจะหาว่าผมพูดมากอีกเหรอ? มีเหตุผลบ้างไหมเนี่ย?” อวี๋จ้านบ่น
ฟู่เยี่ยนชิงปรายตามองอวี๋จ้าน แล้วถามกลับว่า “ฉันพูดผิดตรงไหน?”
อวี๋จ้าน: …
คำพูดนี้เถียงไม่ออกจริง ๆ แม้แต่ภรรยาของเขายังบ่นว่าเขาพูดมาก
“แค่ก ๆ เป็นอะไรไป? ในเมื่อไม่ใช่เรื่องงาน งั้นก็คงเป็นเรื่องส่วนตัว รีบบอกพี่มา เจอเรื่องอะไรกลุ้มใจอยู่หรือเปล่า?” อวี๋จ้านขยับเข้าไปใกล้ฟู่เยี่ยนชิง แล้วกระซิบถาม
ฟู่เยี่ยนชิงเห็นท่าทางไม่จริงจังของเขาแล้วก็เริ่มนึกเสียใจที่มาหาเพื่อถามเรื่องนี้
ช่างเถอะ ถึงอวี๋จ้านจะดูไม่ค่อยจริงจัง แต่ก็เก็บความลับอยู่
ฟู่เยี่ยนชิงจึงถามเรื่องที่อยากรู้มาตลอดออกไปในที่สุด
“ฉันถามหน่อย ฉันดู…น่ากลัวมากไหม?”
คำถามเดียวทำให้อวี๋จ้านเบิกตากว้าง
“ทำหน้าอะไรของคุณ?” ฟู่เยี่ยนชิงขมวดคิ้วถาม
“เปล่า ฉันแค่กำลังคิดว่าเหล่าฟู่ถามอะไรเนี่ย คุณน่ากลัวน่ะ ใคร ๆ ในค่ายทหารก็รู้กันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง? ก็มีแค่ฉันที่รู้จักคุณมาหลายปี ถึงได้รู้ว่าคุณเป็นคนยังไง ไม่อย่างนั้น แค่เห็นคุณทำหน้าขรึมอยู่ตลอด ฉันก็คงไม่กล้าเข้าไปคุยด้วยหรอก”
ยิ่งไปกว่านั้น ฟู่เยี่ยนชิงยังมียศสูงกว่าอวี๋จ้านหนึ่งขั้น
ความสัมพันธ์แบบผู้บังคับบัญชากับลูกน้องอย่างพวกเขา จะกลายเป็นเพื่อนกันได้ยังไง?