ยิ่งคุณย่าฟู่คิด ก็ยิ่งรู้สึกว่าข้อเสนอของตัวเองดีมาก
เธอยิ้มมองฟู่เยี่ยนชิง รอให้เขาตัดสินใจ
ฟู่เยี่ยนชิงใช้เวลาคิดเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะพูดว่า “ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องทางค่ายทหารให้เรียบร้อย แล้วจะลองยื่นเรื่องกับผู้บังคับบัญชาดูว่าอนุมัติได้ไหม”
พอคุณย่าฟู่ได้ยิน ก็พลันทำหน้าขึงขังขึ้นมา
“หลายปีแล้วที่ไม่ได้กลับบ้านไปฉลองปีใหม่ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคำขอจะไม่ผ่าน”
ฟู่เยี่ยนชิงจนใจอยู่บ้าง นิสัยคุณย่าดื้อรั้นเหลือเกิน เรื่องนี้ไม่ค่อยดีเลยจริง ๆ
“คุณย่าครับ ผมไม่ได้บอกว่าคำขอจะไม่ผ่านสักหน่อย แค่ผลยังไม่ออก ก็ยังสรุปไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ”
คุณย่าฟู่แค่นเสียงเย็นชา แล้วลูบแก้มน้อย ๆ ของเอ้อร์ป่าว
“โอ๊ย แก้มยุ้ยน่ารักจริง ๆ ว่าง่ายเหลือเกิน ไม่ต้องห่วงนะ ทวดจะพาหนูไปโรงพยาบาล รักษาให้หายเอง”
เอ้อร์ป่าวมองทวดพลางกะพริบตาปริบ ๆ จากนั้นก็โผเข้าไปซุกในอ้อมกอดคุณย่าฟู่
“โอ๊ย น่าเอ็นดูจริง ๆ” คุณย่าฟู่อุ้มเอ้อร์ป่าวไว้ รักใคร่จนวางไม่ลง
ที่สำคัญคือเอ้อร์ป่าวน่ารักมากจริง ๆ แถมยังกินเก่งกว่าต้าป่าว ตอนนี้แก้มกลมตุ้ยนุ้ยไปหมด
นอกจากยังพูดไม่ได้แล้ว ก็ไม่มีตรงไหนไม่ดีเลย
แรก ๆ เด็ก ๆ ในบ้านพักครอบครัวทหารรังเกียจที่เอ้อร์ป่าวพูดไม่ได้ จึงไม่ยอมเล่นกับเธอ
แต่ตอนนี้พอเห็นว่าเอ้อร์ป่าวทั้งน่ารักทั้งน่าเอ็นดู เด็ก ๆ ในบ้านพักครอบครัวทหารก็เอ็นดูเธอกันมาก เจอเอ้อร์ป่าวทีไรก็แทบไม่อยากเดินจากไป