ฟู่ชินเหยาได้ยินคำพูดของพี่ชาย สีหน้าก็พลันหม่นลง
ก็ได้ ในบ้านพี่ชายต้องฝึกซ้อมอยู่เป็นประจำ ส่วนปู่กับย่าก็อายุมากแล้ว เด็กสองคนก็ยังเล็กขนาดนั้น จะให้ทำงานอะไรได้ล่ะ?
เพราะอย่างนั้น คนที่พอจะช่วยงานในบ้านได้ชั่วขณะนี้จึงเหลือแค่เธอกับพี่สะใภ้
แต่จะให้พี่สะใภ้ทำทุกอย่างคนเดียวก็ไม่ได้ อีกอย่างพวกเขาต้องอยู่ที่นี่เกือบสองเดือน
พอคิดถึงตรงนี้ ฟู่ชินเหยาก็เริ่มคิดถึงบ้านขึ้นมา
อยู่ที่บ้านเธอไม่ต้องทำอะไรเลยสักอย่าง
“รู้แล้วค่ะพี่ ต่อไปงานในบ้านฉันจะทำเอง” ฟู่ชินเหยาตอบ
ฟู่เยี่ยนชิงพยักหน้า ในที่สุดก็เอ่ยชมยัยน้องสาวของตัวเองสักคำ
“อืม โตขึ้นแล้ว รู้ความขึ้นเยอะเลย”
ฟู่ชินเหยา: ……
ทางด้านบ้านพักครอบครัวทหาร ข่าวที่ว่าฟู่เยี่ยนชิงมีญาติมาเยี่ยมก็แพร่กระจายออกไป
“ได้ยินว่าบ้านท่านผู้บังคับการฟู่มีคนมาเยี่ยม พวกเธอรู้หรือเปล่า?”
“จะไม่รู้ได้ยังไง วันนี้ฉันยังเห็นอยู่เลย”
“ใครมาเยี่ยมล่ะ? ไม่ใช่ว่าภรรยาเขาอยู่ที่บ้านพักครอบครัวทหารหรอกเหรอ?”
“ดูอายุแล้วค่อนข้างมาก คงเป็นปู่กับย่าของท่านผู้บังคับการฟู่มั้ง ยังมีผู้หญิงอายุน้อยอีกคน น่าจะเป็นน้องสาวเขา”
“อย่างนั้นเหรอ? คนที่มาเยี่ยมมีไม่น้อยเลยนะ”
“ก็ใช่น่ะสิ อยู่ ๆ ท่านผู้บังคับการฟู่ก็มีทั้งภรรยาและลูก ครอบครัวคงรีบมาดูให้เห็นกับตา”