ไปซักผ้าด้วยกันไหม? ไม่ได้หรอก!
“คุณนาย ยังมีเสื้อผ้าให้ซักอีกไหมคะ? เอามาให้ฉันซักได้เลยค่ะ” หลิวเสวี่ยรีบพูด
คนทำงานอย่างพวกเธอกลัวที่สุดก็ตรงที่เจ้าของบ้านรับงานไปทำเอง
พอนานเข้า หากอีกฝ่ายพูดว่าพวกเธอทำงานไม่ดี ถึงตอนนั้นก็อาจตกงานได้
ไม่ว่าอย่างไร งานที่บ้านท่านผู้บังคับการฟู่ ต่อให้อีกฝ่ายไม่ไล่เธอออก เธอก็จะทำให้ดีอย่างเต็มที่ ไม่เปิดโอกาสให้ใครหาเหตุไล่เธอออกได้
ซูเหมียนมองความคิดของอีกฝ่ายออก จึงเอ่ยอย่างจนใจว่า “เสื้อผ้าของฉัน ฉันซักเองได้อยู่แล้ว เลยคิดว่าจะไปริมแม่น้ำกับคุณ”
“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง คุณนายเอามาให้ฉันซักพร้อมกันเลย ฉันรับรองว่าจะซักให้สะอาดเอี่ยม ไม่เอาไปซักปนกับของคนอื่นแน่นอน”
กลัวว่าซูเหมียนจะไม่เชื่อ หลิวเสวี่ยจึงรีบให้คำมั่น
“ก็ได้ งั้นฉันเอามาให้”
ช่างเถอะ ในเมื่ออีกฝ่ายอยากซัก ก็ให้เธอซักไป ซูเหมียนไม่คิดมากอีก
อีกอย่างฟู่เยี่ยนชิงก็จ่ายเงินจ้างคนมาซักผ้าแล้ว เธอจะซักเองไปทำไม?
คิดได้ดังนั้น ซูเหมียนจึงหยิบชุดชั้นในกับกางเกงชั้นในของตัวเองออกมาซัก ส่วนที่เหลือยกให้หลิวเสวี่ย
“เดี๋ยวฉันซักเสร็จแล้วจะเอามาตากให้นะคะ ยังมีอะไรให้ฉันทำอีกไหม?” หลิวเสวี่ยถาม
“ไม่ต้องแล้ว ตากผ้าเสร็จก็กลับบ้านได้เลย”
“ได้ค่ะคุณนาย งั้นฉันไปก่อนนะคะ”
เห็นเช่นนั้น ซูเหมียนก็เรียกเธอไว้
“มีอะไรหรือคะคุณนาย?” หลิวเสวี่ยถาม
“ต่อไปไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณนายก็ได้ ฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ ฉันแซ่ซู ชื่อซูเหมียน ต่อไปเรียกฉันว่าพี่สาวซูก็ได้ หรือจะเรียกสหายซูก็ได้เหมือนกัน”