ฟู่ชินเหยามองซูเหมียนพลางยิ้มแล้วพูดว่า “จริง ๆ แล้วพี่ชายฉันแค่ทำหน้าเย็นชาเท่านั้นแหละ ที่จริงเป็นคนใจดีมากเลย ทางเมืองปักกิ่งคนเยอะปากก็เยอะจริง ๆ พี่ไปถึงแล้วก็จะรู้เอง”
ซูเหมียนไม่คิดเลยว่าตระกูลใหญ่แบบนั้นจะมีคนชอบพูดมากขนาดนี้
ถ้าอย่างนั้นเธอก็ทำตามที่ฟู่เยี่ยนชิงจัดการไว้ พอถึงเวลาก็ค่อยไปเมืองปักกิ่งพร้อมกับเขา
ฟู่ชินเหยาเดินเที่ยวถนนกับซูเหมียน ตอนแรกคิดว่าคงได้เห็นถนนที่ทรุดโทรมและเรียบง่ายไม่ต่างจากแถวค่ายทหาร
ใครจะคิดว่าเมืองอู๋หยางจะเจริญขนาดนี้ แค่ถนนสายหนึ่งใกล้ค่ายทหารก็ครึกครื้นมากแล้ว
“อยากซื้ออะไรไหม” ซูเหมียนถาม
“ขอดูไปเรื่อย ๆ ก่อนแล้วกัน”
“ก็ดีเหมือนกัน”
ครั้งก่อนซูเหมียนซื้อม้วนไหมพรมมาไว้ถักเสื้อกันหนาวให้เด็ก ๆ ยังขาดไหมพรมสีหนึ่งอยู่นิดหน่อย พอดีวันนี้จะได้ซื้อเพิ่ม
ทั้งสองเดินเที่ยวกันไปตลอดทาง ต่างก็ซื้อของมาไม่น้อย
แน่นอนว่าซูเหมียนแย่งจ่ายเงินเองทั้งหมด
น้องสาวแท้ ๆ ของฟู่เยี่ยนชิงอุตส่าห์มาเยือนทั้งที แถมเงินของฟู่เยี่ยนชิงก็อยู่ในความดูแลของซูเหมียน เธอย่อมต้องเป็นคนจ่ายให้
“พี่สะใภ้ ฉันมีเงินเองค่ะ ไม่ต้องจ่ายให้หรอก” ฟู่ชินเหยายิ้มพลางพูด
“ไม่เป็นไรหรอก เงินแค่นี้เอง”
ซูเหมียนพูดตามจริง ของที่ฟู่ชินเหยาซื้อเป็นแค่ของชิ้นเล็ก ๆ น้อย ๆ
ถ้าต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่ซื้อของ ซูเหมียนคงไม่กล้าจ่ายให้ตามใจชอบ อย่างไรก็ต้องถามความเห็นฟู่เยี่ยนชิงก่อน
แต่ซูเหมียนไม่ได้อยากควบคุมเงินของคนอื่นขนาดนั้น เธอไม่ขัดข้องที่จะใช้เงินกับครอบครัวของฟู่เยี่ยนชิง