“ต้าป่าว เอ้อร์ป่าว รีบตื่นได้แล้ว แดดจะส่องก้นอยู่แล้วนะ” ซูเหมียนเดินเข้าไปตบก้นเด็กทั้งสองเบา ๆ พลางพูดยิ้ม ๆ
เอ้อร์ป่าวลุกขึ้นนั่งก่อนใคร เธอขยี้ตาแล้วก็ยื่นมือให้ซูเหมียนอุ้ม
ซูเหมียนอุ้มลูกสาวขึ้นมา หลังจากเลี้ยงดูมาช่วงหนึ่ง ในที่สุดเด็กทั้งสองก็มีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้างแล้ว
ใบหน้าของลูกสาวไม่ตอบผอมแห้งเหมือนก่อน และพอเริ่มโตขึ้นก็น่ารักมากจริง ๆ
“มา แม่จะมัดผมให้นะ” ซูเหมียนอุ้มลูกสาวไว้ แล้วหยิบหวีที่วางอยู่ข้าง ๆ มาเริ่มถักเปียให้เอ้อร์ป่าว
ดวงตาของเอ้อร์ป่าวเป็นประกาย ขาเล็ก ๆ เตะไปมา แสดงให้เห็นว่าเธอกำลังดีใจ
“แม่ วันนี้เราจะเข้าเมืองกันใช่ไหม” ต้าป่าวลุกขึ้นนั่งตาม ในที่สุดก็จำเรื่องนี้ได้
“ใช่จ้ะ”
“พ่อไปด้วยไหมครับ” ต้าป่าวถามอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย
“ไปสิ พ่อขับรถ พาพวกเราไปด้วยกัน” ซูเหมียนพูดยิ้ม ๆ
วันนี้ผลตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ก็จะออกแล้ว ถึงตอนนั้นเธอคงต้องคุยกับฟู่เยี่ยนชิงเรื่องการเลี้ยงดูเด็กทั้งสอง
ไม่แน่ว่า...เวลาที่เธอจะได้อยู่กับเด็ก ๆ อาจเหลืออีกไม่กี่วันแล้ว
แต่ซูเหมียนก็คิดตกแล้ว หากฟู่เยี่ยนชิงต้องการรับเด็กทั้งสองไปเลี้ยงจริง ๆ เธอก็มีข้อเรียกร้อง นั่นคือเขาต้องไม่ขัดขวางไม่ให้เธอพบลูก
เธอคิดว่าเมื่อถึงตอนนั้นจะใช้เงินที่มีอยู่ไปทำธุรกิจเล็ก ๆ ในเมืองอู๋หยาง แล้วรับเด็กทั้งสองไปอยู่ด้วยสักสองสามวันเป็นระยะ