“เอ่อ... คุณจะไปอาบน้ำเหรอคะ?”
ไหน ๆ ก็เจอกันแล้ว จะให้เดินผ่านไปโดยไม่ทักทายสักคำก็คงไม่ได้ ซูเหมียนจึงหาเรื่องชวนคุยขึ้นมา แล้วถามออกไปแบบนั้น
ก็ฟู่เยี่ยนชิงถือเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนอยู่ในมือ ถ้าไม่ไปอาบน้ำแล้วจะไปทำอะไรล่ะ?
“อืม” เขาพยักหน้าเบา ๆ แต่สายตายังคงจับจ้องซูเหมียนไม่วาง
เมื่อรู้สึกได้ว่าสายตาของอีกฝ่ายจับอยู่บนตัวเอง ซูเหมียนก็ยกมือขึ้นทัดปอยผมที่หลุดลงมาข้างหูอย่างไม่รู้ตัว เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า
“น้ำ... น้ำร้อนยังเหลืออยู่บ้างนะคะ จะต้มน้ำเพิ่มให้ไหม?”
“ไม่ต้องหรอก อากาศแบบนี้ไม่หนาว ถ้าไม่ใช่ฤดูหนาว ผมอาบน้ำเย็นตลอด”
นี่... กลางคืนอากาศเย็นออก ยังจะอาบน้ำเย็นอีกเหรอ?
ซูเหมียนพยักหน้า แต่ยังไม่มองฟู่เยี่ยนชิง ก่อนจะพูดต่อว่า “ได้... งั้นฉันกลับห้องก่อนนะคะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”
พูดจบ ซูเหมียนก็เดินผ่านฟู่เยี่ยนชิง พรวดเข้าไปในห้อง แล้วรีบปิดประตูทันที
เธอพิงประตู ฟังเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว
แปลกจัง ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้าฟู่เยี่ยนชิง เธอถึงได้ประหม่าแบบนี้? ทั้งที่เธอไม่ได้คิดเพ้อฝันอะไรกับเขาแล้วแท้ ๆ
แต่ต้องยอมรับว่า คนอย่างฟู่เยี่ยนชิงนี่ ถ้าได้ใกล้ชิดด้วยแล้ว คงยากที่จะไม่หวั่นไหวสินะ?
ซูเหมียนยอมรับว่าเธอก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ตอนอยู่ในหมู่บ้าน พ่อของเธอมักสอนเสมอว่า ถ้าจะแต่งงาน เลือกทหารดีที่สุด