กลัวซูเหมียนกับเด็ก ๆ จะเมารถ ฟู่เยี่ยนชิงจึงขับรถไม่เร็วมาก
แต่เด็กทั้งสองไม่เคยนั่งรถเก๋งมาก่อน ถึงอย่างนั้นก็ยังเมารถ ไม่นานหลังขึ้นรถก็หลับกันไปหมด
เช้านี้ปลุกพวกเขาตั้งแต่เช้าตรู่ พอเห็นเด็กทั้งสองทยอยหลับไป ซูเหมียนก็กลัวว่าจะอึดอัดเมื่อต้องอยู่กับฟู่เยี่ยนชิง จึงหลับตาลงแล้วบังคับตัวเองให้หลับตามไปด้วย
ดังนั้นตลอดทาง ทั้งสองจึงแทบไม่ได้คุยกันเลย
ตอนซูเหมียนถูกฟู่เยี่ยนชิงปลุก รถก็จอดอยู่หน้าโรงพยาบาลแล้ว
เธอกับฟู่เยี่ยนชิงอุ้มเด็กคนละคน เดินเข้าไปในโรงพยาบาล ตั้งใจจะค่อย ๆ ปลุกพวกเขา
เพราะเมารถ ตอนนี้ต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวคงรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนัก
ฟู่เยี่ยนชิงโทรศัพท์ติดต่อทางโรงพยาบาลไว้ล่วงหน้าแล้ว ในยุคนี้คนที่มาตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่มีน้อยมาก พวกเขาจึงเข้ารับการตรวจได้ทันทีที่มาถึง
หลังปลุกเด็กทั้งสองแล้ว คุณหมอก็มารับตัวอย่าง
ซูเหมียนไม่คิดเลยว่าคนที่มาทำการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ให้พวกเขาจะเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลมาด้วยตัวเอง
เขากับฟู่เยี่ยนชิงทักทายกันสองสามคำ พอเด็กทั้งสองตื่นเต็มที่แล้วก็เริ่มเจาะเลือดเก็บตัวอย่าง
ต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวดูหวาดกลัวอยู่บ้าง ระหว่างนั้นซูเหมียนกับฟู่เยี่ยนชิงคอยปลอบพวกเขาไม่หยุด
ฟู่เยี่ยนชิงไม่ค่อยมีประสบการณ์ปลอบเด็ก ทำได้เพียงล่อใจเด็กทั้งสองว่าประเดี๋ยวจะพาไปซื้อของเล่นกับลูกอม
เมื่อได้รับคำสัญญา เด็กทั้งสองถึงกับไม่ร้องไห้ตอนเจาะเลือด
“ผลตรวจจะออกตอนบ่ายครับ ผู้การฟู่ คุณจะให้คนของเราส่งไปที่ค่ายทหารให้ไหมครับ?”