เมื่อรสชาติของชายหนุ่มอบอวลอยู่ในปาก ซูเหมียนก็ยังมึนงงไปหมดทั้งตัว
เธอถูกฟู่เยี่ยนชิงกดติดประตู เพราะเขาสูงมาก เธอจึงจำต้องเงยหน้า รับจูบที่โถมเข้ามาราวกับคลื่นซัดอย่างต่อเนื่อง
ซูเหมียนไม่กล้าผลักฟู่เยี่ยนชิงออกไป แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อ เธอคงหายใจไม่ทันแน่
“อื้อ...” ซูเหมียนอดครางออกมาไม่ได้
ทว่าเสียงแผ่วเบานั้นกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่ม
เขาจูบซูเหมียนอย่างแผ่วเบา เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม แล้วพาไปที่เตียง
ไฟในห้องไม่ได้เปิด แสงจันทร์ด้านนอกส่องลอดหน้าต่างเข้ามา ทำให้ภายในห้องสว่างสลัวสลับมืดมิด
เมื่อถูกชายหนุ่มกดลงบนเตียง ซูเหมียนถึงได้ตระหนักว่าฟู่เยี่ยนชิงตั้งใจจะ...กับเธอจริง ๆ
กระทั่งเขาโน้มกายลงมา เอ่ยถามซูเหมียนว่า “ได้ไหม?”
ซูเหมียนถึงได้สติกลับคืนมา ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
แต่ในความมืด ฟู่เยี่ยนชิงเห็นเพียงเค้าโครงงดงามของหญิงสาว ไม่ทันเห็นว่าเธอหน้าแดง
“หืม? ไม่ตอบเหรอ? งั้นถือว่าตกลงแล้วนะ?” ฟู่เยี่ยนชิงพูดพลางหัวเราะเบา ๆ
ซูเหมียนจะกล้าพูดอะไรได้ ตอนนี้เธออายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
“เหมียนเหมียน เรียกแบบนี้ได้ไหม?”
ริมฝีปากของชายหนุ่มเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหูซูเหมียน ลมหายใจยามพูดรินรดติ่งหู ทำให้เธอรู้สึกวาบหวิวซ่านไปทั่ว