“หิวหรือยัง?” ฟู่เยี่ยนชิงถามเธอยิ้ม ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซูเหมียนอยากบอกว่าไม่หิว แต่ไม่รู้ว่าเพราะเมื่อคืนใช้แรงไปมากเกินไปหรือเปล่า เธอถึงได้หิวจริง ๆ
พอท้องส่งเสียง “โครกคราก” เธอก็แทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของชายหนุ่ม ก่อนเขาจะพูดว่า “พี่ไปเอาอาหารเช้าที่โรงอาหารมาแล้ว วันนี้ไม่ต้องทำกับข้าวนะ กินเสร็จแล้วเราไปเดินเล่นที่ถนนกันไหม? หรือเธอไม่สบาย วันนี้พักอยู่บ้านดีไหม?”
พอซูเหมียนได้ยินประโยคหลังของเขา ก็รู้สึกอับอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้หน้าหนาได้ยังไง ถึงพูดอะไรก็ได้ต่อหน้าเธอแบบนี้
“คุณ... ฉันไม่เป็นไร” ซูเหมียนเบือนหน้า ไม่กล้ามองสีหน้าของฟู่เยี่ยนชิงตอนที่ได้ยินคำตอบของเธอ
“อืม... ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
พูดจบ ฟู่เยี่ยนชิงก็สอดแขนใต้ผ้าห่มแล้วอุ้มซูเหมียนขึ้นมาทั้งตัวอย่างกะทันหัน
ซูเหมียนตั้งตัวไม่ทัน พอรู้ตัวอีกทีก็นั่งอยู่บนตักของฟู่เยี่ยนชิงแล้ว
“คุณ... คุณทำอะไรน่ะ!” ซูเหมียนดิ้นขัดขืนตามสัญชาตญาณ ที่มากกว่าคือความอับอายปนโมโห
กลางวันแสก ๆ เด็กสองคนก็อยู่ข้างนอก อาจวิ่งพรวดเข้ามาเมื่อไรก็ได้
ผู้ชายคนนี้เสียสติไปแล้วหรือไง?
ไม่สิ!
หรือว่าเขาถูกผีเข้าสิงมาตั้งแต่เมื่อคืน? ไม่อย่างนั้นทำไมถึง... ทำไมถึงทำอะไรชวนให้คนคิดไม่ตกแบบนี้?
“อย่าขยับ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเธอจะออกไปจากห้องนี้ไม่ได้”
ซูเหมียนไม่คิดเลยว่าฟู่เยี่ยนชิงจะโน้มมากระซิบประโยคนี้ข้างหูเธอเบา ๆ
เมื่อรู้สึกได้ว่าฟู่เยี่ยนชิงเหมือนจะ... ซูเหมียนก็ไม่กล้าขยับอีก