ซูเหมียนยังไม่ทันได้ตอบ ต้าป่าวก็เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นเสียก่อนว่า “เยี่ยมเลย~ พ่อกับแม่พาหนูกับน้องสาวไปเดินเล่นกัน”
ฟู่เยี่ยนชิงแทบไม่เคยออกไปเดินตลาดกับซูเหมียน ก่อนหน้านี้ตอนพาไปตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ เขาเคยพาซูเหมียนกับลูก ๆ ทั้งสามเข้าไปในตัวเมืองอู๋หยาง แล้วแวะเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าสันติภาพครั้งหนึ่งเท่านั้น
หลังจากนั้นตอนพาไปเดินเล่นบนถนนข้างค่ายทหาร ฟู่เยี่ยนชิงแค่ไปรับพวกเธอ แต่ไม่เคยเดินเล่นด้วยกันเลย
“อืม งั้นไปด้วยกันเถอะ”
ฟู่เยี่ยนชิงกับเด็ก ๆ ตัดสินใจกันแบบนี้ ซูเหมียนจึงรู้สึกว่าตัวเองคงไม่มีเหตุผลอะไรให้คัดค้าน
ซูเหมียนช่วยเด็กทั้งสองล้างหน้าและล้างเท้า ก่อนพากลับห้องไปนอน
แต่พอถึงห้อง ต้าป่าวกลับถามขึ้นว่า “แม่ คืนนี้แม่จะไปนอนกับพ่อหรือเปล่า?”
พอได้ยินอย่างนั้น ซูเหมียนก็นึกว่าเด็กทั้งสองไม่อยากให้เธอไปนอนห่างจากพวกเขา
“เป็นอะไรไป? พวกหนูไม่อยากให้แม่ไปนอนกับพ่อเหรอ?” ซูเหมียนถาม
ในใจของเธอ แน่นอนว่าเด็ก ๆ สำคัญที่สุด
ถ้าเด็กทั้งสองอยากให้เธอนอนเป็นเพื่อน เดี๋ยวเธอค่อยไปคุยกับฟู่เยี่ยนชิง
แต่ซูเหมียนคิดมากไปเองชัด ๆ ตอนนี้เด็กทั้งสองกลัวว่าพ่อกับแม่จะรักกันไม่ดีเสียด้วยซ้ำ จะไม่ยอมให้เธอไปนอนกับฟู่เยี่ยนชิงได้ยังไง?