ซูเหมียนพูดไม่ออก อยู่ดี ๆ ทำไมถึงพูดเรื่องจะนอนด้วยกันขึ้นมาเสียได้?
แบบนี้... น่าอายนะ
“ฉัน... ฉันรู้แล้ว เมื่อคืนเราก็...”
พูดไปได้ครึ่งเดียว ซูเหมียนก็แทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ขาด
เมื่อคืนเธอกับฟู่เยี่ยนชิงแนบชิดกันจนเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว จะพูดออกมาทำไมกัน? เธอถูกฟู่เยี่ยนชิงพาออกนอกเรื่องจนได้จริง ๆ
“เมื่อคืนทำไมเหรอ?” ฟู่เยี่ยนชิงจงใจแกล้ง โน้มตัวเข้ามาถาม
ซูเหมียนรีบเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองชายหนุ่มอีก
“ไม่มี... ไม่มีอะไร... รีบออกไปเรียกคุณปู่คุณย่ามากินข้าวเถอะ”
ซูเหมียนพูดพลางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือผลักฟู่เยี่ยนชิงเบา ๆ อยากให้เขารีบออกไปเสียที
ผู้ชายคนนี้เป็นแบบนี้ทุกครั้ง แค่อยู่ข้าง ๆ ก็ทำให้เธอประหม่าแล้ว
“อืม รู้แล้ว”
ฟู่เยี่ยนชิงลุกขึ้นยืน ในที่สุดก็เลิกแกล้งเธอเสียที
พอเขาออกจากครัว ซูเหมียนถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอลุกขึ้นยืน ตักข้าวใส่ชามต่อ
ไม่นาน ประตูครัวก็เปิดออก เด็กสองคนวิ่งพรวดเข้ามา
“แม่จ๋า กินข้าวได้หรือยัง?” ต้าป่าวถามอย่างตื่นเต้น
เด็กทั้งสองถูกกลิ่นหอมของไก่ยั่วจนน้ำลายสอ ตั้งนานแล้วที่พวกเขาพยายามห้ามใจไม่ให้เข้ามารบกวนแม่ทำกับข้าว
“กินได้แล้ว คุณปู่คุณย่าล่ะ? รอให้ทุกคนมากันครบก่อนค่อยกินนะ” ซูเหมียนพูดยิ้ม ๆ
เด็กทั้งสองได้ยินแล้วก็เชื่อฟัง นั่งรอคนอื่นอยู่หน้าโต๊ะอาหาร
แต่ไม่นาน คนอื่น ๆ ก็เข้ามาในครัว
พอได้กลิ่นหอมอบอวลทั่วห้อง ผู้เฒ่าทั้งสองก็เข้าใจทันทีว่าทำไมหลานชายกับหลานสะใภ้ถึงไม่ยอมจ้างแม่บ้าน