เมื่อเห็นแววสงสัยในดวงตาของซูเหมียน ฟู่ชินเหยาก็รีบขยับเข้าไปใกล้แล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ไม่รู้หรอก ตอนที่พี่ไปตลาดกับฉัน ที่บ้านเกิดเรื่องขึ้นค่ะ”
ซูเหมียนชะงักไป ก่อนรีบถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”
ตอนนั้นเอง คุณย่าฟู่เหลือบมองทั้งสองคน แล้วค่อยเอ่ยขึ้นว่า “เอ้อร์ป่าวเป็นเด็กมีบุญ วันนั้นย่าจูงมือแก บอกว่าจะไปเดินเล่นหลังเขา จู่ ๆ เอ้อร์ป่าวก็ดึงย่าไว้ ไม่ยอมให้เดินต่อ ตอนแรกย่าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร อีกอย่างฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว เลยหันหลังกลับบ้านทีหลังถึงได้ยินคนในเขตบ้านพักทหารบอกว่า หลังเขาตรงจุดที่ย่าเดินไป อยู่ห่างไปไม่ถึง 500 เมตร มีหมูป่าโผล่ออกมาชนชาวบ้านที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่จนบาดเจ็บ”
ซูเหมียนถึงกับนิ่งงัน ไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
แต่ก็ไม่แปลก ซูเหมียนแทบไม่ออกไปคุยเรื่องชาวบ้านกับภรรยาทหารคนอื่น ๆ อีกทั้งคนที่บาดเจ็บก็เป็นชาวบ้าน เรื่องจึงไม่แพร่ไปทั่วเขตบ้านพักทหาร
คุณปู่ฟู่ยิ้มแล้วพูดว่า “เอ้อร์ป่าวเป็นเด็กดี ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวปู่กับย่าจะหาหมอที่เก่งที่สุดมารักษาหนูให้หาย”
เอ้อร์ป่าวยิ้มตาหยี พยักหน้าให้คุณปู่ฟู่ แล้วก้มหน้ากินข้าวในชามต่อ
ฟู่เยี่ยนชิงเองก็กินอิ่มแล้ว เขาวางชามกับตะเกียบลง ก่อนเอ่ยว่า “ทางค่ายทหารก็ได้ยินเรื่องนี้แล้ว ช่วงนี้อากาศหนาว หมูป่าบนเขาคงหาอาหารไม่ได้ เลยต้องเสี่ยงเข้ามาใกล้หมู่บ้าน ต่อไปต้าป่าวอย่าพาน้องสาวไปแถวนั้นอีกนะ อันตราย”