“ฉันไม่ได้โกรธสักหน่อย มีอะไรให้ต้องโกรธด้วยล่ะ ที่คุณจ้างพี่เลี้ยงก็เพราะกลัวว่าฉันจะเหนื่อยเกินไปไม่ใช่เหรอ?” ซูเหมียนยิ้มพลางมองฟู่เยี่ยนชิงแล้วตอบ
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้โกรธจริง ๆ ฟู่เยี่ยนชิงจึงค่อยโล่งใจ
“เรื่องที่เหยาเหยาพูดเมื่อกี้ ฉันว่าเธอพูดถูก ฉันควรเล่าเรื่องครอบครัวให้คุณฟังบ้าง” ฟู่เยี่ยนชิงเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน
“ตอนนี้เลยเหรอ?”
“อืม ตอนนี้แหละ”
ก็ได้
ซูเหมียนนั่งลงบนเตียง เงยหน้ามองฟู่เยี่ยนชิงด้วยสีหน้าประมาณว่า เชิญพูดได้เลย
ฟู่เยี่ยนชิง: …
เขาเดินมาที่ข้างเตียง ก่อนจะรวบตัวซูเหมียนเข้ามาไว้ในอ้อมแขน แล้วเริ่มเล่าเรื่องตระกูลฟู่ให้เธอฟัง
“ครอบครัวผมเริ่มเข้าร่วมกองทัพตั้งแต่รุ่นคุณปู่ ตอนนั้นบ้านเรายังพอมีทรัพย์สินอยู่บ้าง แต่เพื่อสร้างประเทศ คุณปู่เลยบริจาคทรัพย์สินส่วนใหญ่ไป เพราะอย่างนั้นตระกูลฟู่ในตอนนี้ แม้จะไม่ถึงกับยากจน แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเป็นพิเศษ”
ซูเหมียนได้ยินประโยคสุดท้ายของเขาแล้วก็อดขำไม่ได้
แต่เธอก็แค่ฟังไปอย่างนั้นเอง แค่เห็นฟู่ชินเหยาได้รับการเลี้ยงดูอย่างตามใจก็รู้แล้วว่า คำว่าร่ำรวยในความคิดของฟู่เยี่ยนชิงคงไม่เหมือนกับที่เธอคิดแน่
“ก่อนหน้านี้คุณปู่ขึ้นไปถึงตำแหน่งผู้บัญชาการแล้ว แต่เพราะรู้สึกว่าตระกูลฟู่เป็นที่จับตามองเกินไป ท่านเลยเกษียณก่อนกำหนด ตอนนี้อยู่บ้าน ดื่มชากับเพื่อนเก่าแล้วก็เดินเล่นเป็นประจำ ส่วนพ่อผมตอนนี้เป็นผู้บัญชาการกองพลของเขตทหารที่หนึ่งในเมืองปักกิ่ง แล้วก็ถึงผม”