ค่ำวันนั้น ฟู่เยี่ยนชิงกลับมา พอทุกคนในบ้านนั่งกินข้าวพร้อมหน้ากัน เขาก็เห็นน้องสาวส่งสายตาให้เขาไม่หยุด
“ตากระตุกหรือไง?” ในที่สุดฟู่เยี่ยนชิงก็อดถามไม่ได้
ฟู่ชินเหยา: ?
พี่ชายเธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?
ในเมื่อพี่ชายไม่ไว้หน้าเธอ ก็อย่าหาว่าเธอไม่รักษาน้ำใจแล้วกัน
“พี่ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ?” ฟู่ชินเหยาถามอย่างอดไม่ได้
“ฉันทำอะไร? วันนี้เธอน่ะ... เพี้ยนไปหรือไง?”
ประโยคเดียวทำเอาซูเหมียนเกือบกลั้นไม่อยู่จนข้าวแทบพุ่งออกจากปาก
นี่เป็นคำพูดที่ฟู่เยี่ยนชิงผู้สุขุมเยือกเย็นตามปกติจะพูดออกมาได้จริงเหรอ? ทำไมฟังดูเหลือเชื่อขนาดนี้?
พอหันไปมองคุณปู่ฟู่กับคุณย่าฟู่ ทั้งคู่ก็คีบอาหารกินอย่างใจเย็น
ดูท่าสำหรับคนตระกูลฟู่แล้ว ภาพแบบนี้คงเป็นเรื่องชินตาไปเสียแล้ว
ซูเหมียนเองก็แสร้งทำเป็นใจเย็นกินข้าวต่อ แต่หูกลับผึ่งขึ้นมา เธอเองก็อยากรู้ว่าฟู่ชินเหยาจะพูดอะไร
จู่ ๆ ฟู่เยี่ยนชิงก็คีบอาหารใส่ชามซูเหมียน
“ทำไมกินแต่ข้าว ไม่กินกับข้าวล่ะ?” ชายหนุ่มถามเสียงเบา
ฟู่ชินเหยาสังเกตเห็นแล้วว่า เวลาพี่ชายพูดกับพี่สะใภ้ เหมือนมีสายเสียงติดตัวมาด้วยอย่างนั้นแหละ
เวลาพูดกับเธอ เสียงก็ทั้งเย็นชาและแข็งกระด้าง แต่พอพูดกับพี่สะใภ้กลับกลายเป็นเสียงนุ่มทุ้มโดยอัตโนมัติ แหม~
ซูเหมียนหันไปมองฟู่เยี่ยนชิง เธอไม่ได้ไม่กินกับข้าวสักหน่อย เมื่อกี้กำลังจะกินเผือกนี่นา?
ตอนนั้นเอง ฟู่ชินเหยาที่ไม่ยอมแพ้ก็เปิดปากพูด
“พี่แต่งงานกับพี่สะใภ้มาตั้งนานแล้ว แต่กลับยังไม่เคยบอกพี่สะใภ้เลยว่าบ้านเรามีกันกี่คน มีพี่น้องกี่คน วันนี้ฉันคุยกับพี่สะใภ้ถึงได้เล่าให้ฟัง”