ซูเหมียนไม่เข้าใจเลยว่าฟู่เยี่ยนชิงถามคำถามนี้ออกมาได้อย่างไร อะไรคือ “แค่เพราะเขาไม่ให้เธอตามคุณย่าพวกนั้นไปเมืองหลวงงั้นเหรอ?”
เขาไม่เป็นห่วงอาการป่วยของเอ้อร์ป่าวเลยสักนิด ทำให้ซูเหมียนผิดหวังมาก
“พูดสิ หืม?” ฟู่เยี่ยนชิงถามขึ้นอีกครั้ง
ซูเหมียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดว่า “ฉันอยากพาเอ้อร์ป่าวไปหาหมอก่อน อาการของลูกปล่อยให้ชักช้าไม่ได้ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี ตั้งแต่แรกคุณก็สนับสนุนให้พาเอ้อร์ป่าวไปรักษาไม่ใช่เหรอ ตอนนี้จังหวะเหมาะมาก คุณปู่คุณย่าก็มาพอดี ฉันกลับเมืองหลวงพร้อมกับคนในครอบครัวคุณ แบบนี้ไม่ใช่การจัดการที่ดีที่สุดเหรอ ทำไมคุณถึงปฏิเสธ ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ”
น้ำเสียงของซูเหมียนเจือความขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย
ฟู่เยี่ยนชิงยกมือนวดหน้าผากอย่างจนใจ ก่อนเอ่ยว่า “ทำไมผมถึงปฏิเสธ คุณมองไม่ออกจริง ๆ เหรอ?”
ซูเหมียนรู้สึกว่าฟู่เยี่ยนชิงทำตัวแปลก ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น เธอจะมองอะไรออกได้ล่ะ?
“ฉันต้องมองอะไรให้ออกเหรอ? ฉันไม่ใช่พยาธิในท้องคุณนะ จะไปรู้ได้ยังไง?” ซูเหมียนเริ่มทั้งอายทั้งโมโห
ฟู่เยี่ยนชิงกลับดันเธอไปชิดประตูในคราวเดียว แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้
ซูเหมียนประหม่าเล็กน้อย ก่อนจะถามตะกุกตะกักว่า “คุณ…คุณจะพูดก็พูดสิ เข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้ทำไม?”
ฟู่เยี่ยนชิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนถามว่า “คุณมองไม่ออกเหรอว่าผมทำใจปล่อยคุณไปไม่ได้?”
ซูเหมียนไม่คิดเลยว่าคำตอบจะเป็นแบบนี้ เธอคิดมาตลอดว่าฟู่เยี่ยนชิงมีความต้องการควบคุมสูงมาก