ถึงอย่างนั้น ผู้เฒ่าทั้งสองแห่งตระกูลฟู่ก็ยังตัดใจจากเหลนชายเหลนสาวไม่ลง จึงตั้งใจจะอยู่ต่ออีกสองวัน
ทางเมืองอู๋หยางอากาศอบอุ่นกว่าเมืองปักกิ่ง อยู่ที่นี่แล้วน่าจะสบายกว่า
แต่ทั้งสองคุ้นชินกับการมีคนคอยดูแล พอมาถึงเมืองอู๋หยางจึงรู้สึกว่าไม่สะดวกไปเสียทุกอย่าง
วันนี้ซูเหมียนไม่ได้ตื่นสาย เธอลุกขึ้นมาแต่เช้าเพื่อทำซาลาเปานึ่งเป็นอาหารเช้า
ตอนฟู่ชินเหยาตื่นขึ้นมา ซาลาเปาก็นึ่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“พี่สะใภ้ หอมจังเลย กำลังนึ่งซาลาเปาอยู่หรือคะ?” ทันทีที่เดินเข้าครัว ฟู่ชินเหยาก็ถามซูเหมียน
“ใช่จ้ะ อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว” ซูเหมียนตอบยิ้ม ๆ
“ดีจังเลยค่ะ ฉันโดนกลิ่นซาลาเปาของพี่สะใภ้ยั่วจนตื่นเลยจริง ๆ”
ได้ยินอย่างนั้น ซูเหมียนก็ยิ้ม รู้สึกว่าน้องสามีคนนี้ช่างน่าเอ็นดูจริง ๆ
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ฟู่ชินเหยาที่เริ่มเบื่อก็หาอะไรทำให้ตัวเอง
เธอมองซูเหมียน ก่อนจะถามว่า “พี่สะใภ้ ไปเดินตลาดเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
“ไปเดินตลาดเหรอ? จะไปซื้ออะไรหรือ?” ซูเหมียนถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย
“อยากออกไปเดินเล่น ซื้อของที่จำเป็นนิดหน่อยน่ะค่ะ ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ...พี่เข้าใจใช่ไหมคะ” ฟู่ชินเหยาก้มหน้าพูดอย่างเขินอาย
“ได้สิ งั้นไปกันเลย เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน”
ซูเหมียนพูดพลางลุกขึ้นทันที
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอคะ?” ฟู่ชินเหยาแทบอยากชมพี่สะใภ้เรื่องลงมือไวเสียจริง