ตอนนี้ฟู่เยี่ยนชิงยังยุ่งอยู่กับงานในห้องทำงานที่ค่ายทหาร เขาไม่รู้เลยว่าภรรยาทิ้งเขาไว้ข้างนอกเสียแล้ว
เมื่อนึกถึงท่าทางเขินอายของซูเหมียนเมื่อคืน ฟู่เยี่ยนชิงก็แทบไม่มีสมาธิจัดการงาน
เขาอดยกมือขึ้นนวดหน้าผากไม่ได้ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ฟู่เยี่ยนชิง นายก็มีวันนี้เหมือนกันนะ” เขาพึมพำกับตัวเอง
ช่างเถอะ ใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว ในเมื่อไม่มีสมาธิทำงาน กลับไปดูหน่อยดีกว่าว่าภรรยาเข้ากับคุณปู่คุณย่าได้ดีแค่ไหน
ฟู่เยี่ยนชิงเก็บเอกสารไปพลาง คิดไปพลาง
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ภรรยากับคุณย่ากำลังคุยกันเรื่องกลับเมืองปักกิ่งแล้ว
คุณย่าฟู่มองซูเหมียนออก ว่าตอนนี้หลานชายของเธอหลงภรรยามากแค่ไหน
ทั้งคู่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นานก็ต้องแยกจากกัน ฟู่เยี่ยนชิงไม่มีทางยอมแน่
เรื่องที่ฟู่เยี่ยนชิงกับซูเหมียนอยู่ด้วยกันเมื่อวาน ผู้เฒ่าทั้งสองเห็นกันหมด
คราวนี้ทั้งคู่ถึงได้ตระหนักว่า ที่ผ่านมาหลานชายคงไม่เคยรู้ใจตัวเองเลย
เห็นได้ชัดว่าเขาปฏิบัติต่อซูเหมียนแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นอย่างสิ้นเชิง
“ฉันว่าเรื่องที่เธอจะกลับไปกับพวกเรา น่าจะลองปรึกษาเยี่ยนชิงดูก่อนนะ” คุณย่าฟู่เอ่ย
“เขาต้องเห็นด้วยอยู่แล้วค่ะ รอเขากลับมาแล้วฉันจะคุยกับเขา” ซูเหมียนพูดพลางเติมฟืนเข้าเตา