ทันทีที่ซูเหมียนเปิดประตู ฟู่เยี่ยนชิงก็หันไปมองเธอเป็นอย่างแรก
เมื่อเห็นซูเหมียนแต่งตัวแบบนี้ แววตาของฟู่เยี่ยนชิงก็หม่นลงทันที
ผ้าพันคอผืนนั้นที่พันอยู่รอบคอ ฟู่เยี่ยนชิงรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร
เมื่อก่อนฟู่เยี่ยนชิงแค่รู้สึกว่าซูเหมียนดูผอมลงเรื่อย ๆ ทั้งยังสวยขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ไม่ว่าเมื่อไรก็ไม่มีครั้งไหนที่เธอแต่งตัวแล้วทำให้เขาตะลึงได้เท่ากับวินาทีนี้
พอเห็นฟู่เยี่ยนชิง ซูเหมียนเองก็นิ่งอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะถามว่า “คุณมายืนอยู่ตรงนี้ทำไมคะ?”
“รอคุณ” ฟู่เยี่ยนชิงตอบ
“อ๋อ ฉันเสร็จแล้วค่ะ”
ซูเหมียนทิ้งท้ายไว้แค่นั้น กำลังจะไปโรงครัว จู่ ๆ มือของเธอก็ถูกมืออีกข้างจับจูงไว้
มือใหญ่ของผู้ชายอบอุ่นมาก โอบกุมมือเล็ก ๆ ของซูเหมียนเอาไว้จนมิด ให้ความรู้สึกอุ่นสบาย
เมื่อเข้ามาในครัวแล้ว ซูเหมียนไม่เห็นเด็กทั้งสองคน จึงรีบถามว่า “ต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวล่ะคะ?”
“กินมื้อเช้าแล้ว ไปเล่นกับลูกสาวของลุงอวี๋ที่อยู่ข้าง ๆ น่ะ”
“อย่างนี้นี่เองค่ะ”
แม้ซูเหมียนจะตอบแบบนั้น แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า ตอนนี้ในบ้านเหลือแค่เธอกับฟู่เยี่ยนชิงอีกแล้ว
เรื่องเมื่อคืนก็ชวนกระอักกระอ่วนมากพออยู่แล้ว แต่ดูท่าทางของฟู่เยี่ยนชิงตอนนี้ เหมือนเขาตั้งใจจะอยู่กับเธอตลอดเลยหรือเปล่า?
ซูเหมียนมึนไปหมด จนหาคำไหนมาอธิบายฟู่เยี่ยนชิงไม่ได้
ถ้าต้องเลือกสักคำ ก็คงเป็น—ติดเธอเกินไปหรือเปล่า?
ไม่สิ ๆ คนอย่างฟู่เยี่ยนชิงจะมาติดคนได้ยังไงกัน? นี่มันเหนือจินตนาการไปแล้วมั้ง?