ซูเหมียนชะงักไป เธอกลับเมืองพร้อมกับปัญญาชนที่ลงชนบทอย่างนั้นเหรอ? คนที่พูดถึงก็คือลู่เจิงไม่ใช่หรือ?
แต่ยังดีที่ดูจากสีหน้าของฉินเจี่ยนจือแล้ว เหมือนเขาจะไม่รู้เรื่องอื่น ๆ ระหว่างเธอกับลู่เจิง
ซูเหมียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ขณะเดียวกันก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าอะไร ๆ เปลี่ยนไปจนไม่เหมือนเดิมแล้ว
เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดว่า “ฉันแต่งงานแล้วค่ะ”
ส่วนเรื่องที่ว่าแต่งงานกับใคร ซูเหมียนไม่ได้คิดจะพูดถึง
เรื่องที่ฟู่เยี่ยนชิงเป็นทหาร เธอไม่ควรพูดส่งเดช เก็บเป็นความลับไว้จะดีกว่า
พอได้ยินซูเหมียนพูดออกมาเองว่าแต่งงานแล้ว ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ฉินเจี่ยนจือก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขาพยักหน้า ยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนตอบว่า “อย่างนี้นี่เอง คุณ... เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ เผลอแป๊บเดียวคุณก็มีครอบครัวแล้ว ส่วนผมยังอยู่ตัวคนเดียว”
คำพูดนี้ชี้ชัดเกินไปหน่อย
แม้แต่ซูเหมียนที่ค่อนข้างซื่อบื้ออยู่บ้าง ยังรู้สึกว่าคำพูดของฉินเจี่ยนจือไม่ควรพูดกับเธอ
ฉินเจี่ยนจือเองก็รู้ตัวว่าหลุดท่าที จึงกระแอมเบา ๆ แล้วรีบพูดว่า “แค่ก ๆ อย่าถือสาเลยนะ ผมแค่อิจฉา ไม่มีความหมายอื่น”
เอาเถอะ พอรีบอธิบายแบบนี้กลับยิ่งดูแปลกเข้าไปใหญ่
“ซูเหมียน คุณ... ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ”
ฉินเจี่ยนจือมองซูเหมียน ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เขาถึงหวั่นไหวกับผู้หญิงตรงหน้าอย่างหนัก