ซูเหมียนไม่คิดเลยว่าฉินเจี่ยนจือจะไว้หน้าเธอขนาดนี้ ถึงกับเปิดปากชวนให้เธอมาดูแลกิจการ
แต่เธอก็รู้ดีว่า งานที่ได้มาจากการอาศัยน้ำใจคนอื่นแบบนี้คงทำได้ไม่นาน
อีกอย่าง ซูเหมียนรู้ข้อดีของตัวเองดี เธอมีฝีมือประณีต ไม่ว่าจะทำงานฝีมือหรือทำอาหารก็รังสรรค์ออกมาได้หลากหลาย
แต่ถ้าให้ไปบริหารโรงเตี๊ยม เธอคงทำไม่ไหวแน่
เธอเติบโตมาในชนบทตั้งแต่เด็ก ไม่ได้มีหัวค้าขายอะไร หากเผลอทำโรงน้ำชาดี ๆ ของเขาพังขึ้นมาจะทำยังไง?
ซูเหมียนจึงคิดจะปฏิเสธโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ
ทว่าเธอยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
“ซูเหมียน”
เสียงนั้นทำให้ร่างของซูเหมียนสะท้านไปทั้งตัว
ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เธอหันกลับไปมองชายหนุ่มในเครื่องแบบทหาร ก่อนรีบลุกขึ้นถามว่า “คุณ... คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
ฉินเจี่ยนจือที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นฟู่เยี่ยนชิง ราวกับกำลังประเมินสถานะของอีกฝ่าย
เครื่องหมายยศบนเครื่องแบบทหารบ่งบอกว่าชายคนนี้มีตำแหน่งไม่ธรรมดา
เมื่อคิดประกอบกับการที่ซูเหมียนมาอยู่แถวค่ายทหาร หรือว่าเธอจะแต่งงานกับทหารแล้ว?
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ฉินเจี่ยนจือก็อดรู้สึกผิดหวังขึ้นมาไม่ได้
ฟู่เยี่ยนชิงเดินมาหาซูเหมียน พลางเหลือบมองฉินเจี่ยนจือแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหันกลับมามองเธอแล้วตอบว่า “ผมกลัวว่าคุณจะมีของเยอะ เลยตั้งใจมาช่วยถือ”