ซูเหมียนเดินตามเกาฉุนเหมยมาถึงถนนใกล้ค่ายทหาร ที่นี่คึกคักอย่างที่เกาฉุนเหมยบอกจริง ๆ
ผู้คนเบียดเสียดกันจนซูเหมียนกลัวว่าเด็ก ๆ จะพลัดหลง
ยิ่งเอ้อร์ป่าวยังพูดไม่ได้ด้วย
ถ้าถูกลักพาตัวไป ก็ร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้ด้วยซ้ำ
ราวกับรับรู้ถึงความกังวลของซูเหมียน เกาฉุนเหมยจึงยิ้มแล้วพูดกับเธอว่า “ให้เด็ก ๆ ทั้งสามเลือกของเล่นที่ชอบกันคนละชิ้น แล้วหาที่นั่งรอพวกเราดีไหม หลิงหลิงโตแล้ว ให้ช่วยดูน้อง ๆ ก็พอ ส่วนเราสองคนก็ไปซื้อของที่จำเป็นกัน”
ซูเหมียนได้ยินแล้วก็คิดว่าวิธีนี้ใช้ได้
หาลานเล็ก ๆ ให้เด็กทั้งสามอยู่แถวนั้นก็พอ เพราะมีเด็กหลายคนเล่นกันอยู่ที่นี่
หลังจากกำชับเด็กทั้งสามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าวิ่งเล่นไปไหน ซูเหมียนกับเกาฉุนเหมยก็แยกกันไปเดินซื้อของ
บนถนนมีของขายสารพัดอย่างจริง ๆ ซูเหมียนจึงซื้อของจำเป็นไปหลายอย่างในคราวเดียว
ที่จริงเธอจะแอบออกมาซื้อของเอง แล้วเอาของใส่ไว้ในมิติเพื่อนำกลับบ้านก็ได้
แต่ทำแบบนั้นคงยุ่งยากเกินไปหน่อย
อีกอย่าง ถ้าเกิดมีคนเห็นเข้า ซูเหมียนก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
ถ้าไม่ใช่ของที่ต้องปกปิด ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้ในมิติ ไม่อย่างนั้นอาจทำให้คนอื่นสงสัยได้ง่าย
ผิวของซูเหมียนบอบบางเกินไป
ในยุคนี้คนผิวขาวมีไม่มาก
ดังนั้นพอเห็นผิวขาวเนียนของซูเหมียน ผู้คนจึงอดเหลือบมองไม่ได้
“น้องซู ดูสิ ทุกคนมองเธอกันทั้งนั้น ต้องเป็นเพราะเธอสวยแน่ ๆ” เกาฉุนเหมยรู้สึกได้ถึงสายตาของคนรอบข้าง จึงอดพูดยิ้ม ๆ ไม่ได้