ฉินเจี่ยนจือมองสวี่ซิวเจี๋ยราวกับกำลังมองคนโง่
“คนอื่นจะแต่งงานหรือไม่แต่ง เกี่ยวอะไรกับนาย?” ฉินเจี่ยนจือถามเชิงเยาะเย้ย
“ไม่ใช่สิ ถ้าเขาแต่งงานแล้ว ก็แปลว่านายหมดโอกาสน่ะสิ? ฉันก็เป็นห่วงนายอยู่นะ!”
สวี่ซิวเจี๋ยรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้ายอย่างหนัก ฉินเจี่ยนจือเป็นอะไรไปกันแน่ ถึงได้เหมือนกินดินปืนมา แค่สะกิดนิดเดียวก็ระเบิดแล้ว!
“ไม่ต้องมาเป็นห่วงฉันหรอก นายเอาเวลาไปห่วงเรื่องแต่งงานของตัวเองดีกว่า ถึงได้หนีมาหลบที่นี่เพราะไม่อยากแต่งงานกับคนอื่นไง” ฉินเจี่ยนจือพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“โธ่เอ๊ย ฉินเจี่ยนจือ นายมันไม่มีหัวใจจริง ๆ ฉันเป็นห่วงนาย แต่นายกลับมาประชดฉัน ฉันขอสาปแช่งให้นายไม่ได้แต่งกับคนที่อยากแต่งไปตลอดชีวิตเลย!”
คำพูดของสวี่ซิวเจี๋ยทำให้ฉินเจี่ยนจือได้สติ
เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเยาะตัวเอง
เขาก็แค่มาช้าไปก้าวเดียว คนที่อยู่ในใจแต่งงานไปแล้วไม่ใช่หรือ?
แต่ไม่เป็นไร เขายังมีโอกาสอยู่
ถ้าไม่ลองดู แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าจะสำเร็จหรือเปล่า?
……
ส่วนทางซูเหมียน หลังออกจากโรงน้ำชามากับฟู่เยี่ยนชิง เธอก็รีบดึงมือออกจากมือเขาทันที
ฟู่เยี่ยนชิงรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของซูเหมียน จึงอดเหลือบมองเธอเพิ่มไม่ได้
“ไม่ได้ซื้อกระจกเหรอ?” เขาถามขึ้นก่อน
“ถือไม่สะดวกค่ะ เลยกะว่าจะซื้อหลังเดินดูร้านสุดท้ายเสร็จ”
ฟู่เยี่ยนชิงพยักหน้า แล้วพาซูเหมียนเดินไปยังร้านแห่งหนึ่ง