น้ำเสียงเย็นชาที่ฟู่เยี่ยนชิงใช้พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้ซูเหมียนทำอะไรไม่ถูก
เธอก้มหน้า ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
ฟู่เยี่ยนชิงมองซูเหมียน แววตาเผยความหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย
แต่ความหงุดหงิดนั้นไม่ได้มีต่อซูเหมียน หากเป็นความไม่พอใจตัวเอง
แม้ต่อหน้าซูเหมียน ฟู่เยี่ยนชิงจะพยายามแสดงด้านอ่อนโยนออกมาให้มากที่สุดแล้ว
แต่นิสัยเข้มงวดเวลาอยู่ระหว่างฝึกทหารในค่าย ยังคงแก้ไม่หายไปในชั่วข้ามคืน
บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุที่ซูเหมียนกลัวเขามากขนาดนั้น
ฟู่เยี่ยนชิงรู้ตัวว่าบางครั้งเขาเผลอทำหน้าดุจนทำให้ซูเหมียนตกใจ
แต่ความคิดของผู้ชายกับผู้หญิงนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้ซูเหมียนกำลังน้อยใจ ความคิดทั้งหมดวนเวียนอยู่กับเรื่องที่ฟู่เยี่ยนชิงดุเธอ
เธอแค่ไม่อยากให้เขามาช่วยในครัว ทำไมต้องดุเธอด้วยนะ? ซูเหมียนรู้สึกน้อยใจ และยิ่งไปกว่านั้นคือไม่เข้าใจ
แม้ว่าเวลาอยู่ต่อหน้าฟู่เยี่ยนชิง เธอจะเผลอรู้สึกประหม่าอยู่บ้างก็ตาม
แต่หลังจากใช้เวลาร่วมกันมาหลายวัน ซูเหมียนก็เผลอมองฟู่เยี่ยนชิงเป็น “สามี” ของตัวเองไปแล้ว
โดยเฉพาะตอนที่วันนี้ฟู่เยี่ยนชิงออกหน้าปกป้องเธอ
“ขอโทษนะ เมื่อกี้ที่ผมพูด...ไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
ฟู่เยี่ยนชิงเห็นซูเหมียนก้มหน้าไม่สนใจเขา ก็อดรู้สึกจนใจไม่ได้
เขามีประสบการณ์รับมือกับทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องความรัก
ใช่แล้ว เรื่องความรัก