จางซูเฟินรู้สึกอับอายอย่างที่สุด ที่สำคัญคือเธอรับไม่ได้ที่ถูกซูเหมียนซึ่งเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านพักครอบครัวทหารไม่นานสั่งสอนไปยกหนึ่ง
แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น ก็จำต้องก้มหัว
เธอจึงได้แต่ยิ้มประจบซูเหมียน ก่อนเอ่ยว่า “ต่อไปเรามาอยู่ร่วมกันดี ๆ เถอะ ก่อนหน้านี้ฉันเข้าใจคุณผิดไป เป็นความผิดของฉันเอง”
ซูเหมียนต้องการให้เธอพูดประโยคนี้นี่แหละ
ต่อไปเธอกับเด็กทั้งสองจะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปอีกนาน เธอไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวด้วยการเปิดศึกกับจางซูเฟินทุกวัน
ความปรารถนาของเธอมาโดยตลอดคือเลี้ยงดูลูกทั้งสองให้เติบโตอย่างดี แล้วอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างมีความสุข
เธอไม่อยากให้จางซูเฟินมาทำให้อารมณ์เสียและขุ่นข้องหมองใจทุกวัน
ในเมื่ออีกฝ่ายให้คำมั่นต่อหน้าคนมากมายแล้ว หากคิดจะหาเรื่องเธออีก ก็คงต้องคิดให้ดีเสียก่อน
“ต่อไปก็ช่วยดูแลกันด้วยนะ เราอยู่บ้านพักครอบครัวทหารเหมือนกัน ต่างก็หวังให้ชีวิตดีขึ้นเรื่อย ๆ ใช่ไหมล่ะ?”
“ใช่ ๆ”
ทั้งสองต่างทำตามมารยาทจนครบถ้วน พอดีกับที่ถึงเวลาทำอาหารเย็น จึงแยกย้ายกลับบ้าน
คนอื่น ๆ ที่มามุงดูเห็นทั้งสองคืนดีกันจริง ๆ บางคนก็อดผิดหวังไม่ได้
กว่าจะมีเรื่องซุบซิบใหญ่โตให้พูดถึงกันได้ตั้งนานในบ้านพักครอบครัวทหารสักที แต่พอทั้งสองปรับความเข้าใจกัน เรื่องก็จบลงดังเพียะ
ใครเจอเข้าก็คงอดเสียดายและถอนใจไม่ได้หรอก ใช่ไหม?