ซูเหมียนมองคนที่จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมาอย่างงุนงง จับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่บ้าง
เมื่อครู่ยังทำหน้าเคร่งขรึมอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงหัวเราะแล้วล่ะ?
เขาว่ากันว่าอะไรนะ? ใจผู้ชายนั้นยากแท้หยั่งถึง
“กินข้าวได้แล้ว ต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าววิ่งออกไปเล่นอีกแล้ว เมื่อกี้ฉันยังคิดว่าจะออกไปตามกลับมากินข้าวอยู่เลย”
ฟู่เยี่ยนชิงขานรับเบา ๆ ก่อนพูดว่า “คุณอยู่เฝ้าบ้านนะ ผมไปตามเอง”
“ฉันไปด้วยดีกว่า พวกเขาน่าจะไปหลังเขา ช่วงนี้ชอบวิ่งไปทางนั้นกันเหลือเกิน” ซูเหมียนพูดอย่างจนใจ
ฟู่เยี่ยนชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าตกลง
ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังหลังเขาด้วยกัน แต่ไม่พบต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวตรงทางเข้า ซูเหมียนจึงเริ่มร้อนใจขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เด็ก ๆ แค่เล่นอยู่แถวนี้ ไม่กล้าขึ้นไปบนหลังเขาจริง ๆ
แต่ตอนนี้ทำไมถึงไม่เห็นใครเลยล่ะ?
ขณะนั้นเอง เด็กสองคนวิ่งมาจากที่ไม่ไกลนัก ซูเหมียนรีบคว้าตัวทั้งคู่ไว้แล้วถามว่า “หนู ๆ เห็นต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวที่บ้านฉันบ้างไหม?”
ปกติแค่พูดถึงต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าว เด็ก ๆ ที่เคยเล่นกับพวกเขาในบ้านพักครอบครัวทหารก็รู้แล้วว่าซูเหมียนหมายถึงใคร
“รู้ครับ เหมือนพวกเขาจะขึ้นเขาไปแล้ว” เด็กคนหนึ่งยกมือพูด
“ขึ้นเขาไปแล้วเหรอ? พวกหนูเห็นพวกเขาขึ้นไปหรือเปล่า?”
เด็กทั้งสองถูกถามจนงง พากันส่ายหน้าแล้วก็พยักหน้า
เด็กเล็กมักลืมง่าย พวกเขาเองก็ไม่กล้ายืนยันเต็มร้อยว่าต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวขึ้นเขาไปหรือเปล่า