ซูเหมียนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า การได้สมุนไพรล้ำค่ามาเพราะลูกสาวจะทำให้เธอได้เงินก้อนโตด้วย
เธอมองเอ้อร์ป่าว ก่อนจะรวบตัวลูกเข้ามากอดอย่างตื่นเต้น “เอ้อร์ป่าวเป็นดาวนำโชคตัวน้อยของแม่จริง ๆ”
ต้าป่าวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถามอย่างเป็นห่วง “แล้วแม่ยังจะตีน้องสาวไหมครับ?”
ที่พวกเขาขึ้นเขามาก็เพราะน้องสาวบอกว่าบนเขามีของดี ไม่ใช่เพราะอยากมาเล่นเสียหน่อย
แต่สีหน้าของซูเหมียนพลันเคร่งขรึมขึ้น ก่อนเอ่ยว่า “ไม่ได้! คนละเรื่องกัน!”
เด็กทั้งสองได้ยินดังนั้นก็เบะปากพร้อมกัน
ฟู่เยี่ยนชิงมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าทั้งขำทั้งจนใจ
แต่เขาไม่ได้เข้าไปยุ่งกับการสั่งสอนของซูเหมียน เพียงยืนมองเงียบ ๆ
เด็กทั้งสองยังเล็กนัก แอบขึ้นเขาไปเองแบบนี้ไม่เหมาะจริง ๆ สมควรถูกลงโทษ
ถึงอย่างนั้นซูเหมียนก็ยังทำใจตีลูกสาวไม่ลง อีกทั้งเจตนาแรกเริ่มของลูกก็เป็นเรื่องดี
เธอจึงถือแส้ฟาดฝ่ามือเอ้อร์ป่าวเบา ๆ พอเป็นพิธี แล้วเรื่องนี้ก็จบลง
“พอแล้ว กลับบ้านกันเถอะ”
ซูเหมียนลุกขึ้น ห่อเห็ดหลินจือด้วยใบไม้ใหญ่หลายใบ
ขุดของล้ำค่าขนาดนี้ได้ จะทำตัวเอิกเกริกไม่ได้หรอก จริงไหม?
ที่จริงเธอเก็บมันไว้ในมิติได้ แต่ตอนนี้มีคนอยู่ตั้งหลายคน
เรื่องที่เธอมีมิติจะเปิดเผยไม่ได้
ตอนทั้งกลุ่มลงจากเขา ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
อากาศช่วงนี้ยิ่งหนาวขึ้นทุกวัน ฤดูหนาวใกล้เข้ามาแล้ว ฟ้าจึงมืดเร็วเป็นพิเศษ